Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ !

Η Μάχη της Κρήτης

Γερμανοί αλεξιπτωτιστές πάνω από την Κρήτη

Με την ονομασία αυτή έμεινε στην ιστορία η αεραποβατική επιχείρηση, που επιχείρησε η Ναζιστική Γερμανία κατά της Κρήτης στις 20 Μαΐου 1941 και η οποία έληξε δώδεκα μέρες μετά, την 1η Ιουνίου, με την κατάληψη της Μεγαλονήσου. Ήταν μία από τις σημαντικότερες μάχες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με πολλές πρωτιές σε επιχειρησιακό επίπεδο.
Η απόφαση για την επίθεση στην Κρήτη ελήφθη από το Χίτλερ στις 25 Απριλίου 1941, λίγες μέρες μετά την παράδοση της ηπειρωτικής Ελλάδας στις δυνάμεις του Άξονα, και έλαβε την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Ερμής» («Unternehmen Merkur»). Ήταν αμυντική και όχι επιθετική επιχείρηση, όπως αποδείχθηκε αργότερα. Οι Γερμανοί είχαν ως στόχο να εξασφαλίσουν τα νοτιοανατολικά τους νώτα, ενόψει της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα (Εκστρατεία στη Ρωσία) και να εξορμήσουν στη Βόρεια Αφρική, με εφαλτήριο την Κρήτη, όπως πίστευαν οι Σύμμαχοι.
Τις παραμονές της επίθεσης, οι Σύμμαχοι είχαν τακτικό πλεονέκτημα σε ξηρά και θάλασσα, ενώ οι Γερμανοί στον αέρα. Έτσι, το γερμανικό επιτελείο αποφάσισε να διεξαγάγει την επιχείρηση από αέρος με τη χρησιμοποίηση δυνάμεων αλεξιπτωτιστών σε ευρεία κλίμακα, για πρώτη φορά στην παγκόσμια στρατιωτική ιστορία. Επικεφαλής των γερμανικών δυνάμεων τέθηκε ο πτέραρχος Κουρτ Στούντεντ, 51 ετών, βετεράνος πιλότος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Είχε στη διάθεσή του 1190 αεροπλάνα (πολεμικά και μεταγωγικά) και 29.000 άνδρες (αλεξιπτωτιστές και πεζικάριους), ενώ οι Ιταλοί θα συνεισέφεραν 3.000 στρατιώτες.
Την Κρήτη υπερασπίζονταν όσοι έλληνες στρατιώτες είχαν παραμείνει στο νησί και δυνάμεις της Βρετανικής Κοινοπολιτείας (Βρετανοί, Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί στρατιωτικοί), που είχαν διεκπεραιωθεί από την κατεχόμενη Ελλάδα. Το γενικό πρόσταγμα είχε ο νεοζηλανδός στρατηγός Μπέρναρντ Φράιμπεργκ, 52 ετών, βετεράνος και αυτός του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι υπερασπιστές της Μεγαλονήσου ανήρχοντο σε περίπου 40.000, αλλά είχαν ανεπαρκή και απαρχαιωμένο οπλισμό, ιδίως οι Έλληνες.
Στην περιοχή των Χανίων είχε εγκατασταθεί ο Βασιλιάς Γεώργιος Β' και η εξόριστη Ελληνική Κυβέρνηση υπό τον Εμμανουήλ Τσουδερό. Οι Σύμμαχοι γνώριζαν με μεγάλες λεπτομέρειες το γερμανικό σχέδιο επίθεσης, αφού είχαν κατορθώσει για πρώτη φορά να σπάσουν του γερμανικό κώδικα επικοινωνιών («Επιχείρηση Αίνιγμα»). Όμως, το πλεονέκτημα αυτό δεν το εκμεταλλεύτηκαν, εξαιτίας των διαφωνιών του Φράιμπεργκ με τους ανωτέρους του στο Λονδίνο. Οι Αμερικανοί δεν είχαν εισέλθει ακόμη στον Πόλεμο.
Η γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στις 8 το πρωί της 20ης Μαΐου 1941, με τη ρίψη αλεξιπτωτιστών σε δύο μέτωπα: στο αεροδρόμιο του Μάλεμε και στην ευρύτερη περιοχή των Χανίων. Τα πρώτα κύματα των αλεξιπτωτιστών ήταν εύκολη λεία για τους Νεοζηλανδούς και τους Έλληνες που υπεράσπιζαν το Μάλεμε. Στις μάχες έλαβε μέρος και μεγάλος αριθμός αμάχων με ό,τι όπλο είχε στη διάθεσή του, από μαχαίρια ως όπλα από την εποχή της Κρητικής Επανάστασης.

Οι Γερμανοί δεν υπολόγισαν τη συμμετοχή αμάχων στις επιχειρήσεις

Η συμμετοχή χιλιάδων αμάχων στις επιχειρήσεις ήταν ένας παράγων που δεν είχαν υπολογίσει οι γερμανοί σχεδιαστές της επιχείρησης. Πίστευαν ότι οι Κρητικοί, γνωστοί για τα αντιμοναρχικά τους αισθήματα, θα υποδέχονταν τους Γερμανούς ως ελευθερωτές. Μία ακόμη λανθασμένη εκτίμηση της γερμανικής αντικατασκοπείας υπό τον ναύαρχο Βίλχελμ φον Κανάρις ήταν ο αριθμός των μαχητών στην Κρήτη, τους οποίους υπολόγιζαν σε μόνο 5.000 άνδρες. Στις 4 το απόγευμα της 20ης Μαΐου ένα νέο κύμα αλεξιπτωτιστών έπεσε στο Ρέθυμνο και μία ώρα αργότερα στο Ηράκλειο. Τώρα, οι μάχες διεξάγονταν σε τέσσερα μέτωπα: Χανιά, Μάλεμε, Ρέθυμνο και Ηράκλειο. Η πρώτη μέρα της Μάχης της Κρήτης έληξε με μεγάλες απώλειες για τους Γερμανούς και αβέβαια έκβαση. Ο διοικητής των γερμανικών δυνάμεων, πτέραρχος Κουρτ Στούτεντ, απογοητευμένος από την εξέλιξη των επιχειρήσεων, σκέφθηκε ακόμη και την αυτοκτονία, αναλογιζόμενος την υπόσχεση που είχε δώσει στον Φύρερ για μια εύκολη νίκη. Το βράδυ της ίδιας μέρας, μετά από μεγάλες περιπέτειες, ο βασιλιάς Γεώργιος Β' και η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση μεταφέρθηκαν με βρετανικό πολεμικό στην Αίγυπτο.
Από τα ξημερώματα της 21ης Μαΐου οι μάχες συνεχίσθηκαν με ιδιαίτερη σφοδρότητα και στα τέσσερα μέτωπα. Οι Γερμανοί επικεντρώθηκαν στην κατάληψη του αεροδρομίου του Μάλεμε, όπως ήταν ο πρωταρχικός τους στόχος και τα κατάφεραν προς το τέλος της ημέρας. Επωφελήθηκαν από την ασυνεννοησία στις τάξεις των Συμμάχων, αλλά υπέστησαν και πάλι μεγάλες απώλειες. Ανάμεσα στους γερμανούς αλεξιπτωτιστές που κατέλαβαν το Μέλεμε ήταν μια μεγάλη προσωπικότητα του αθλητισμού και της πυγμαχίας, ο πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών Μαξ Σμέλινγκ, 36 ετών, που έφερε το βαθμό του δεκανέα.
Η κατάληψη του αεροδρομίου ήταν στρατηγικής σημασίας για την εξέλιξη των επιχειρήσεων. Οι Γερμανοί άρχισαν να μεταφέρουν μεγάλες δυνάμεις από την Ελλάδα και με τον σύγχρονο οπλισμό που διέθεταν ήταν θέμα χρόνου η κυριαρχία τους στη Μεγαλόνησο. Στις 28 Μαΐου οι Γερμανοί είχαν απωθήσει τις συμμαχικές δυνάμεις προς τα νότια, καθιστώντας τον αγώνα τους μάταιο. Έτσι, το Λονδίνο αποφάσισε την απόσυρση των δυνάμεων της Κοινοπολιτείας από την Κρήτη και τη μεταφορά τους στην Αίγυπτο. Όσες μονάδες δεν τα κατάφεραν, παραδόθηκαν στους Γερμανούς. Πολλοί Έλληνες μαχητές και μαζί τους 500 Βρετανοί ανέβηκαν στα απρόσιτα βουνά της Κρήτης για να συνεχίσουν τον αγώνα. Την 1η Ιουνίου, με την παράδοση 5.000 μαχητών στα Σφακιά, έπεσε η αυλαία της Μάχης της Κρήτης.
Οι απώλειες για τους Συμμάχους ήταν: 3.500 νεκροί, 1.900 τραυματίες και 17.500 αιχμάλωτοι. Οι Γερμανοί, σύμφωνα με δικά τους στοιχεία, είχαν 3.986 νεκρούς και αγνοούμενους, 2.594 τραυματίες, ενώ έχασαν 370 αεροπλάνα. Σύμφωνα, όμως, με συμμαχικούς υπολογισμούς, οι γερμανικές απώλειες ξεπέρασαν τις 16.000.
Η Μάχη στην Κρήτη ονομάστηκε και «Νεκροταφείο των γερμανών αλεξιπτωτιστών», εξαιτίας των μεγάλων απωλειών τους, γεγονός που ανάγκασε τον Χίτλερ να διατάξει τον τερματισμό κάθε αεραποβατικής επιχείρησης στο μέλλον. Από την πλευρά τους, οι Σύμμαχοι εντυπωσιάστηκαν από τις μεγάλες δυνατότητες των αλεξιπτωτιστών στη μάχη και δημιούργησαν τις δικές τους αεραποβατικές δυνάμεις.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/267#ixzz32EoiFrwU

Oι Mεγάλες Mάχες | Μάχη της Κρήτης

Oι Mεγαλες Mαχες [History Channel] | Μάχη της Κρήτης

Από την σειρά ιστορικών ντοκιμαντέρ σ'ένα απολογισμό των πιο σημαντικών μαχών που σφράγισαν την ιστορία και την εξέλιξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Αναλύεται η στρατηγική των Γερμανών αλλά και οι λάθος επιλογές των συμμάχων που είχαν σαν αποτέλεσμα την κατάληψη της Κρήτης!

Αρνητικό χαρακτηριστικό ότι δεν αναφέρεται καθόλου η συνεισφορά στην άμυνα αλλά και στην αντίσταση που ακολούθησε, των άοπλων Κρητικών!

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΟΚΑΣΤΕΛΛΟΥ

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΟΚΑΣΤΕΛΛΟΥ

Μάχη στο πλαίσιο του απελευθερωτικού αγώνα στην Κρήτη, που διεξήχθη στις 18 Μαΐου 1828, μεταξύ των δυνάμεων του τουρκαλβανού Μουσταφά Πασά και του ηπειρώτη οπλαρχηγού Χατζημιχάλη Νταλιάνη, γύρω από το ενετικό κάστρο Φραγκοκάστελλο κοντά στα Σφακιά.
Τους τελευταίους μήνες του 1827 έγιναν μεγάλες προσπάθειες να αναζωπυρωθεί η επανάσταση στην Κρήτη, ώστε να είναι δυνατή η προβολή επιχειρημάτων για την ένταξη της μεγαλονήσου στο νέο ελληνικό κράτος, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Λονδίνου της 6ης Ιουλίου 1827.Οι προσπάθειες, όμως, απέτυχαν, εξαιτίας τόσο της κυριαρχίας των Οθωμανών στην Κρήτη, όσο κυρίως των αντιζηλιών στο ελληνικό στρατόπεδο, που απέκλειαν συντονισμένες ενέργειες. Έτσι, επιλέχθηκε να αναλάβει την ηγεσία των ελληνικών δυνάμεων στην Κρήτη ο ηπειρώτης οπλαρχηγός Χατζημιχάλης Νταλιάνης, 52 ετών, με πλούσια δράση στον απελευθερωτικό αγώνα του '21.

Ο Νταλιάνης αποβιβάστηκε στις 5 Ιανουαρίου 1828 στη Γραμβούσα με σώμα πεζών και 100 ιππέων. Από τις πρώτες του επαφές διαφάνηκε ότι η σχέση του με τους ντόπιους θα περνούσε από χίλια κύματα. Λασιθιώτες, Ρεθυμνιώτες και Χανιώτες διαφωνούσαν για την περιοχή που θα έπρεπε να αποτελέσει το ορμητήριο του αγώνα. Τελικά, επικράτησε η γνώμη του Νταλιάνη, που επέλεξε τα Σφακιά, αλλά είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος.

Στο μεταξύ, ο Πασάς της Κυδωνίας, Μουσταφά, που είχε διορισθεί από τον Μοχάμετ Αλι της Αιγύπτου γενικός διοικητής της Κρήτης, πληροφορήθηκε την ύπαρξη ξένων ενόπλων στα Σφακιά και προφασιζόμενος ότι θέλει να προστατεύσει τους ντόπιους από τους ληστές έστειλε στην περιοχή ένοπλα σώματα.

Οι πρώτες αψιμαχίες άρχισαν στις 8 Μαΐου 1928, όταν ένα τμήμα των ανδρών του Νταλιάνη, υπό τους Μανουσέλη, Μανουσογιαννάκη και Δεληγιαννάκη, κτύπησε στον Αποκορώνα μια ομάδα ρεθυμνιωτών Τούρκων, που έρχονταν να ενωθούν με τον στρατό του Μουσταφά. Σκότωσαν 40 και αιχμαλώτισαν πολλούς, ανάμεσά του και τον αγά του Ρεθύμνου. Εξοργισμένος ο Μουσταφά έστειλε επιστολή στον Νταλιάνη και του έδωσε δεκαήμερη διορία για να εγκαταλείψει την Κρήτη. Ο Χατζημιχάλης του απάντησε: «Μουσταφά, ήλθα εις την Κρήτη να πολεμήσω Τούρκους με τα παλληκάρια μου και όπου θέλει ο θεός ας δώσει τη νίκη».

Ο Μουσταφά, μη έχοντας καμία αμφιβολία για τις προθέσεις του Νταλιάνη, αφού τον γνώριζε καλά, άρχισε τις ετοιμασίες για την τελική επίθεση. Παράλληλα, έστειλε επιστολή στους καπεταναίους των Σφακίων, με την οποία τους ανακοίνωνε ότι θα χτυπήσει τους «ενοχλητικούς ξένους» και τους καλούσε να μείνουν ήσυχοι για να απολαύσουν τα προνόμια που θα τους παραχωρούσε. Στο μεταξύ, ο Νταλιάνης είχε καταλάβει το ενετικό κάστρο του Φραγκοκάστελου στις ακτές του Λιβυκού Πελάγους, μεταξύ Λάμπης και Σφακίων, αλλά οι επαφές του με τους ντόπιους εξακολουθούσαν να είναι δύσκολες και η όποια επικοινωνία τους περιοριζόταν στην ανταλλαγή επιστολών.

Στις 18 Μαΐου 1829 ο Μουσταφά με 8.000 πεζούς κινήθηκε εναντίον του Φραγκοκάστελλου. Ο ίδιος με τη μεσαία φάλαγγα του στρατού του κατευθύνθηκε προς τον δυτικό προμαχώνα, τον οποίο κατέλαβε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, αφού οι υπερασπιστές του είχαν ξοδέψει χωρίς φειδώ τα λίγα πυρομαχικά τους. Σκότωσαν σχεδόν όλους τους υπερασπιστές του και τον υπασπιστή του Νταλιάνη, Κυριακούλη Αργυροκαστρίτη. Στη συνέχεια περικύκλωσαν το φρούριο, αφήνοντας έξω από τον κλοιό τους άλλους δύο προμαχώνες, αφαιρώντας έτσι τη δυνατότητα επικοινωνίας με τους πολιορκούμενους. Οι οχυρωμένοι σε αυτούς άνδρες προσπάθησαν να μπουν στο Φραγκοκάστελλο, αλλά οι περισσότεροι βρήκαν το θάνατο μπροστά στις πύλες του.Οι Σφακιανοί, αφού κατασκεύασαν χαρακώματα σε αρκετά μεγάλη απόσταση από το Φραγκοκάστελλο, πρότειναν στον Χατζημιχάλη να αφήσει στο κάστρο 100 άνδρες και να δώσει τη μάχη από την ορεινή θέση Κολοκάσια, όπου οι επαναστάτες θα είχαν περισσότερες ευκαιρίες να εγκλωβίσουν τον στρατό του Μουσταφά, όταν αυτός θα επιτίθετο στο Φραγκοκάστελο. Ο Νταλιάνης επέμενε να δοθεί η μάχη στην πεδιάδα μπροστά από το κάστρο για να χρησιμοποιήσει και το ιππικό. Οι Σφακιανοί τού αντέτειναν ότι δε ήταν συνηθισμένοι να πολεμούν σε πεδιάδα. Ο Χατζημιχάλης, θεωρώντας τους δειλούς, τους ανταπάντησε περιφρονητικά: «Λοιπόν φυλάγετέ τους από τα όρη σας για να μην φύγουν και άφετε ημάς εδώ κάτω και κυττάζετε να μας βλέπετε πως πολεμούμε ημείς».
Ανάμεσα στους νεκρούς και ο Χατζημιχάλης Νταλιάνης, που πολέμησε ηρωικά. Την κρίσιμη στιγμή, το σπαθί του έσπασε και το άλογό του σκοτώθηκε. Έτσι, οι εχθροί του βρήκαν την ευκαιρία να τον κατακρεουργήσουν. Το κεφάλι του το έφεραν ως τρόπαιο στον Μουσταφά, αλλά αυτός αντί να τους επαινέσει τους επέπληξε, γιατί δεν δεν τον έφεραν μπροστά του ζωντανό. Ο αλβανός Μουσταφά θεωρούσε τον ηπειρώτη Νταλιάνη συμπατριώτη του.

Η ήττα στους προμαχώνες και ο θάνατος του Νταλιάνη δεν πτόησε τους εγκλείστους στο κάστρο, οι οποίοι συνέχισαν να αποκρούουν με επιτυχία τις κατά κύματα επιθέσεις των Τουρκαλβανών. Όμως, η κατάστασή τους χειροτέρευε διαρκώς, εξαιτίας της ελλείψεως τροφών και πυρομαχικών. Από το αδιέξοδο τους έβγαλε ένας Σφακιανός ονόματι Σήφης Διλινδάς, ο οποίος δραπέτευσε από το Φραγκοκάστελλο και πίσω από τις γραμμές των τουρκαλβανών φώναζε προς τους έγκλειστους στο κάστρο να υπομείνουν, γιατί καταφθάνουν πολυάριθμες ενισχύσεις. Το τέχνασμα αυτό έφερε γρήγορα το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, αφού ο Μουσταφά έλυσε την πολιορκία στις 24 Μαΐου και άφησε τους πολιορκημένους να εγκαταλείψουν το κάστρο ανενόχλητοι.
Στη λύση της πολιορκίας συνέτειναν και οι φιλίες που αναδείχθηκαν μεταξύ πολιορκητών και πολιορκουμένων. Οι περισσότεροι άνδρες και από τις δύο πλευρές κατάγονταν από την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου και κάποιοι ήταν γνωστοί μεταξύ τους. Άλλωστε, πολλοί άνδρες του Νταλιάνη μιλούσαν αλβανικά και ήταν εύκολο να συνεννοηθούν με τους επιτιθέμενους. Ο ίδιος ο Μουσταφά Πασάς τίμησε τον νεκρό Δαλιάνη. Συγκέντρωσε τα υπάρχοντά του, αναμέσά τους και ένα αντίτυπο της Καινής Διαθήκης και τα απέστειλε στην οικογένειά του.
Η Μάχη του Φραγκοκάστελλου στοίχισε στους Έλληνες 338 νεκρούς, ενώ για τους Τουρκαλβανούς οι απώλειες ανήλθαν σε περίπου 800 άνδρες. Η Κρήτη θα πρέπει να περιμένει έως το 1913 για να ενσωματωθεί στο Ελληνικό Κράτος.
Στη λαϊκή παράδοση, η ήττα στο Φραγκοκάστελο έχει συνδυασθεί με τους Δροσουλίτες. Πρόκειται για ένα οπτικό φαινόμενο, κατά το οποίο στα τέλη Μαΐου η δροσιά που εξατμίζεται με την Ανατολή του ηλίου δημιουργείς σκιές, που μοιάζουν με ανθρώπους. Για τους Κρητικούς, οι Δροσουλίτες είναι οι σκοτωμένοι του Φραγκοκάστελλου, τα φαντάσματα των πολεμιστών, που σηκώνονται από τους τάφους στο κοντινό κοιμητήριο, βαδίζουν προς το κάστρο και μετά χάνονται μέσα στη θάλασσα.


ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ...

Αναρτήθηκε από ΚΡΗΤΗ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ

ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ... ΚΡΗΤΗ

ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ... ΚΡΗΤΗ

Προχωράς στην προβλήτα, παράλληλα με το κάστρο στο Ηράκλειο, κοιτάς το πέλαγος και σε μαγεύει η απεραντοσύνη του. Το βλέμμα σου σκαλώνει στην Ντία που ξεπηδάει από την αγκαλιά των κυμάτων. Τα παλάτια των Μινωιτών στην Κνωσό, στη Φαιστό, στα Μάλια και τη Ζάκρο σε κάνουν να νιώθεις ένα παράξενο δέος για αυτόν τον τόσο προηγμένο πολιτισμό των μακρινών σου προγόνων. 

Κι ύστερα, την ώρα που αυγουστιάτικος ήλιος δύει πίσω τη Φορτέτζα, στο Ρέθυμνο, ακολουθείς με τα μάτια σου  τη γραμμή που σχηματίζουν οι φοίνικες στην παραλία και φτάνεις στο παλιό λιμάνι απομονώνοντας το σήμερα γύρω του. Ο χρόνος ακυρώνεται, το ενετικό κάστρο ξαναπαίρνει ζωή. Κι εσύ ξαναφέρνεις στο νου σου όσα είδες. Σκέφτεσαι όλους αυτούς που έζησαν η πέρασαν από το νησί Φοίνικες, Αχαιούς, Δωριείς, Ρωμαίους, Βυζαντινούς, Ενετούς, Σαρακηνούς, Άραβες, Τούρκους, Γερμανούς, Ιταλούς… Νομίζεις πως στη Σπιναλόγκα, στο Μονοπάρι, στο Φραγκοκάστελο, στον Κουλέ στην Άπτερα, στο κάστρο της Γραμβούσας και της βραχονησίδας στη Σούδα ακούς ακόμα ν’ αντηχούν βήματα Μπαρμπαρίνων, Μαλτέζων πειρατών και χαΐνηδων.

Δεν σου φτάνουν πια οι όμορφες παραλίες και τα τουριστικά χωριά. Είδες τις αμμουδερές ακτές στο Μπάλο, στην Άσπρη Λίμνη και στο Ελαφονήσι. Κατηφόρισες ή κύλισες από τους αμμόλοφους στον Άγιο Πέτρο, ξεδίψασες στις πηγές της Γέργερης και ήπιες τον καφέ σου στο Ζαρό, αλλά τώρα ψάχνεις στο χάρτη σου να βρεις πως θα φτάσεις στην Ποταμίδα. Άκουσες ίσως πως σε τούτη την περιοχή του Κισσάμου υπάρχουν κωμόλιθοι, που σχηματίστηκαν πριν 7,2 εκατομμύρια χρόνια και μοιάζουν με λευκές πυραμίδες. Έτσι είχες φτάσει και στο Οροπέδιο του Καθαρού για να συναντήσεις  τους νάνους ελέφαντες και ιπποπόταμους που έζησαν πριν 500.0000 χρόνια σε μια λίμνη, με πλούσια βλάστηση, που υπήρχε τότε στο οροπέδιο, σε υψόμετρο 1150μ. Ακόμα κρατάς στο μυαλό σου την εικόνα των χαμηλών κέδρων, που συναντούσες διάσπαρτους σε όλη τη διαδρομή. Τα παράξενα ζωόμορφα σχήματα τους σου έδιναν την εντύπωση πως είχαν φτιαχτεί από δημιουργικό γλύπτη, ακόμα κι αν ήξερες πως ήταν έργο των βοριάδων που φυσάνε εκεί πάνω.

Ξέρεις πως η δική σου Κρήτη αρχίζει εκεί όπου σταματάνε οι τουριστικοί οδηγοί. Νιώθεις κιόλας πως ο δρόμος σου μια μέρα θα σε φέρει στο φαράγγι του Χα ή τ’ Αγιοφάραγγο, το αισθάνεσαι πως θα αγαπήσεις την ερημιά στην Ίτανο ή στο οροπέδιο της Ζήρου. Μπορεί να νιώθεις κιόλας τα χέρια σου να βυθίζονται στα εκατομμύρια κοχυλάκια που σχηματίζουν τις παραλίες της Χρυσής ή να είσαι έτοιμος καθίσεις στο κοίλο του ρωμαϊκού θεάτρου στο νησί της Λεύκης. Θα εξακολουθήσεις να χαίρεσαι την κουβέντα που ανοίγει αυθόρμητα, με μια ρακή κερασμένη στον «ξενομπάτη», σε καφενεία απομονωμένων χωριών και να απολαμβάνεις τον ίσκιο κάποιου φοίνικα, στο δάσος του Άγιου Αντώνη, στα Αστερούσια, όπου έκατσες να ξαποστάσεις, πριν πάρεις και πάλι το δρόμο για τη Μονή Οδηγήτριας, τη Μονή Απεζανών και τη Μονή Κουδουμά. Γιατί  η Κρήτη που γνωρίζεις τώρα πια δεν έχει τελειωμό.

ΧΡΥΣΗ

http://www.fnl-guide.com

ΚΑΚΟΥΔΑΚΗΣ ΚΩΣΤΗΣ - 3 ΩΡΕΣ ΣΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΛΥΡΑΣ ΤΟΥ !!!

Ο ΓΙΟΥΧΤΑΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΝΩΝ ... Ο ΔΙΑΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ...

Ο ΓΙΟΥΧΤΑΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΝΩΝ ... Ο ΔΙΑΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ...

 Η κωμόπολη των Αρχανών βρίσκεται κτισμένη στις παρυφές του όρους Γιούχτας, που θεωρείται το σημαντικότερο βουνό της ευρύτερης περιοχής, όχι μόνο για τη θέση και το σχέδιό του που θυμίζει ανθρώπινο κεφάλι, αλλά και για την αρχαιολογική και οικολογική του αξία. Ο Γιούχτας έχει ύψος 811 μέτρα και σύμφωνα με τη μυθολογία ήταν το μέρος που τάφηκε ο Δίας. Με τον Δία εξάλλου σχετίζεται και το ανθρωπόμορφο σχήμα του βουνού.


Το οικολογικό πάρκο του Γιούχτα περιλαμβάνει το ίδιο το όρος και τρία φαράγγια: το κνωσανό, το κουναβιανό και το αστρακανό που είναι και το μεγαλύτερο σε μήκος.
Οι σημαντικοί αρχαιολογικοί χώροι, μνημεία του μινωικού πολιτισμού, που βρίσκονται στο βουνό ορίζουν την αρχαιολογική διάσταση του Γιούχτα. Συγκεκριμένα έχουν εντοπιστεί τέσσερα ιερά, ένα μινωικό νεκροταφείο, η αρχαία Έλτυνα και ο μινωικός οικισμός Μυρτιάς.Αφέντης Χριστός

Βέβαια, το όρος Γιούχτας έχει να επιδείξει και πολλά μνημεία της πρόσφατης ιστορίας, όπως η Εκκλησία του στην κορυφή του βουνού και δύο ενετικές γέφυρες, στο Καρυδάκι και στην Αγία Ειρήνη. Στο φαράγγι της Αγίας Ειρήνης μάλιστα βρίσκεται το Ενετικό Υδραγωγείο που κατασκευάστηκε από το Μοροζίνι για την υδροδότηση του Ηρακλείου αλλά και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Οικολογικού Αρχαιολογικού Πάρκου του Γιούχτα.

Ταυτόχρονα, αξιόλογη είναι και η οικολογική διάσταση του όρους χάρη στην πλούσια χλωρίδα και πανίδα της περιοχής. Στα φαράγγια συναντάει κανείς υδρόφιλα είδη, όπως ιτιές, λυγαριές και πλατάνια, πολλά ενδημικά της Κρήτης και της υπόλοιπης Ελλάδας, καθώς και πάνω από 44 είδη πουλιών και 7 είδη θηλαστικών.

ΦΩΤ - ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΕΝΝΑΡΑΚΗΣ

ΠΠΗΓΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ - ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Αναρτήθηκε από ΚΡΗΤΗ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ

ΟΙ ΑΙΩΝΕΣ ΧΑΡΑΓΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΟΙ ΑΙΩΝΕΣ ΧΑΡΑΓΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Εβδομήντα περίπου εκατομμύρια χρόνια πριν, στο μέσο της ανατολικής Mεσογείου σχηματιζόταν ένα νησί που μόλις τον περασμένο αιώνα ο Kαζαντζάκης θα αποκαλούσε «θεριό που κείτουνταν στη θάλασσα». Όπως λέει στον πρόλογό του ο καθηγητής N. Xρ. Σταμπολίδης «Ένα νησί με χαρακτηριστικά ηπείρου, η Kρήτη. Για όσους αγαπούν τον μινωικό και τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, για όποιον εκδηλώνει ενδιαφέρον για τη μαγική ταξιδιωτική εμπειρία πίσω στο χρόνο, η Kρήτη μπορεί να προσφέρει απλόχερα μια μοναδική εμπειρία...»

Aυτή την εμπειρία αποτύπωσε ο φωτογραφικός φακός του Γιάννη Σκουλά, ή μάλλον αποτύπωσε πίσω από τις εμπειρίες, τις ανεξερεύνητες περιοχές του νησιού και κυρίως τα όσα ο χρόνος έχει αποτυπώσει πάνω στις πέτρες του. Ένα υποβλητικό υλικό που είναι αποτέλεσμα πολλών χιλιομέτρων, πολλών επαφών, πολλών τραγουδιών, πολλών χορών... Όπως σημειώνει ο ίδιος «Kαιρό πολύ στροβιλιζόμουν στην KρήτηΖ φτάσαν δυο τα χρόνια και εννιάμισι χιλιάδες τα χιλιόμετρα. Συνάντησα πολλά και απαντήθηκα με πολλούςΖ συγγενείς χαμένους, παλιούς αγαπημένους, νέους φίλους.

 Tραγούδησα δίπλα σε λυράρηδες, μου πλέξαν μαντινάδες, γεύτηκα ασκολίμπρους κι αντικριστό, λίγωσα με το απάκι, φούσκωσα από μπουμπουριστούς χοχλιούς και πνίγηκα σε πελάγη ρακής. Mπήκα μεσ’ την Iστορία και έγινα κομμάτι της. Φώναζα και χόρευα και χτύπαγα την ασπίδα μου μη κι ακουστούν τα κλάματα του μικρού Δία. Aποτραβήχτηκα με τους τελευταίους της φυλής μου ψηλά στο Kαρφί νιώθοντας πως κάτι αλλάζει στον τόπο μου. Πνίγηκα από το κύμα το μεγάλο του ηφαιστείου... Έτσι έζησα μέσα σε δυο χρόνια και δυο και τρεις χιλιάδες. Mέσα από μικρές ανθρώπινες καθημερινότητες που αδιάκοπα επαναλαμβάνονται. Έτσι. Γιατί ένα ταξίδι στη χώρα της Kρήτης δεν μπορεί παρά να είναι ένα ταξίδι στο χρόνο της Kρήτης. Kαι τούτος πάει και χώνεται στις περασμένες χιλιετίες να κρυφτεί, κι εσένα εκεί σου πρέπει να τον κυνηγήσεις».

www.imerisia.g

Της Τέας Βασιλειάδου