Οι Κρήσσες της Αντίστασηςς

Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι μόνο οι άντρες που είπαν το μεγάλο «ΟΧΙ». Είναι και οι γυναίκες που κράτησαν όρθια τα σπίτια, περιέθαλψαν τραυματίες, έκρυψαν καταδιωκόμενους, μετέφεραν μηνύματα και στάθηκαν απέναντι στον κατακτητή με θάρρος που πολλές φορές πληρώθηκε με τη ζωή τους.

ΟΙ ΚΡΗΣΣΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ — ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΥΓΙΣΑΝ 28η Οκτωβρίου 1940 – Η ελληνική ψυχή δεν γνωρίζει υποταγή. Στην Κρήτη, η λεβεντιά δεν φορούσε μόνο ανδρικά στιβάνια. Φορούσε και την ποδιά της μάνας, το μαντίλι της γιαγιάς, το απλό φόρεμα της κοπέλας του χωριού. Όταν τον Μάιο του 1941 οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές εισέβαλαν στην Κρήτη, βρήκαν απέναντί τους έναν ολόκληρο λαό αποφασισμένο να υπερασπιστεί τη γη του. Και ανάμεσα στους υπερασπιστές της Μεγαλονήσου στέκονταν γυναίκες που δεν περίμεναν να τους δοθεί άδεια για να γίνουν ηρωίδες. Οι Κρητικές πήραν μέρος στην αντίσταση με κάθε τρόπο που μπορούσαν. Μετέφεραν τρόφιμα και εφόδια στους αντάρτες, περιέθαλψαν τραυματίες, έκρυψαν καταδιωκόμενους, μετέφεραν πληροφορίες και βοήθησαν να κρατηθεί ζωντανός ο αγώνας στα χρόνια της Κατοχής. Κι όταν οι κατακτητές απαντούσαν με αντίποινα, εκείνες εξακολουθούσαν να στέκονται όρθιες. Πολλές φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εκτελέστηκαν. Άλλες έχασαν τους αγαπημένους τους και ανέλαβαν μόνες τον αγώνα της επιβίωσης, κρατώντας οικογένειες και χωριά ζωντανά μέσα στην πείνα και τον φόβο. ✨ Ας θυμηθούμε μερικές από τις γυναίκες που έδωσαν πρόσωπο και φωνή σε αυτή την ιστορία. Τη Μαρία Γλυμιδάκη – Μανωλαράκη, που έζησε τις πρώτες δραματικές ώρες της Μάχης της Κρήτης. Την Αφροδίτη Πουλινάκη – Φραγκιαδάκη, που αφηγήθηκε πώς εκείνη και άλλες κοπέλες μετέφεραν τρόφιμα και εφόδια στους αντιστασιακούς. Την Αικατερίνη Μαυρόκωστα – Μανουρά από το Καλό Χωριό Μονοφατσίου και τη δασκάλα Ευαγγελία Παναγιωτάκη από τα Πεζά Ηρακλείου, γυναίκες που καταγράφονται στην ιστορία της Κρητικής Αντίστασης. Δεν ήταν όλες γνωστές. Δεν έγιναν όλες πρωτοσέλιδα. Πολλές δεν άφησαν πίσω τους παρά μια οικογενειακή αφήγηση, μια φωτογραφία κι ένα όνομα που κινδύνευε να χαθεί στη λήθη. Μα η ιστορία ενός λαού δεν γράφεται μόνο από εκείνους που κρατούν όπλα. Γράφεται κι από εκείνες που κρατούν ζωντανή την ελπίδα, που μοιράζονται το τελευταίο κομμάτι ψωμί, που κρύβουν τον καταδιωκόμενο και που δεν προδίδουν τον άνθρωπό τους, ακόμη κι όταν κινδυνεύει η ίδια τους η ζωή. 🕊️ Αυτές είναι οι αφανείς ηρωίδες της Κρήτης. Οι γυναίκες που τίμησαν την πατρίδα τους όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με πράξεις. Οι κόρες, οι σύζυγοι, οι μανάδες και οι αδελφές που έγιναν σύμβολα αντίστασης και αξιοπρέπειας. Σήμερα, μέσα από τη μνήμη τους, υποκλινόμαστε σε όλες εκείνες που αγωνίστηκαν, που θυσιάστηκαν και που κράτησαν άσβεστη τη φλόγα της ελευθερίας. Γιατί η λευτεριά δεν έχει φύλο. Έχει ψυχή. Και η ψυχή της Κρήτης ήταν —και παραμένει— αδούλωτη. 🇬🇷 Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας