''Ο ΠΑΓΚΑΝΙΝΙ ΤΣΗ ΛΥΡΑΣ'' ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΠΙΠΕΡΑΚΗΣ!

Σωματείο Κρητικά Δρώμενα

ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΠΙΠΕΡΑΚΗΣ «Ο Παγκανίνι της Λύρας» Ένας εκ των τριών μεγαλύτερων Λυράρηδων παγκοσμίως...
Ο Χαρίλαος Πιπεράκης γεννήθηκε το 1895 στο χωριό Ξηροστέρνι, της Επαρχίας Αποκωρόνου, του νομού Χανιών. Ο Χαρίλαος ο "Κρητικός", όπως ήταν γνωστός στο ευρύ κοινό, ήταν ο πρώτος που διέδωσε την Κρητική μουσική τόσο στην Κρήτη όσο και σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Σε ηλικία μόλις 14 χρόνων το 1919, θεωρήθηκε ένα από τους εξαίρετους εκτελεστές της Κρητικής λύρας.
Έφηβος ακόμη, το 1912 έχοντας μοναδικό εφόδιο την τέχνη του, αποφασίζει το μεγάλο ταξίδι στην Αμερική. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις του Γιώργου Κατσαρού , που υπήρξε για δεκάδες χρόνια φίλος, συνεργάτης και σύντροφος του στο πάλκο, ο Χαρίλαος ήταν ήδη διάσημος πριν από το 1920 και στα χρόνια του Μεσοπολέμου θεωρήθηκε ο σημαντικότερος και διασημότερος λυράρης-τραγουδιστής που πέρασε ποτέ από την Αμερική. Στο πέρασμα του, κατά τη διάρκεια των πολύμηνων περιοδειών που πραγματοποιούσαν οι διάφορες κομπανίες των ελλήνων μουσικών, ξεσήκωνε όχι μόνο τους Κρητικούς των περιοχών όπου έπαιζε, αλλά και ανθρώπους από όλα τα μέρη της Ελλάδας.
Με το πέρασμα των χρόνων εμπλούτισε το ρεπερτόριο του με τραγούδια από διάφορες περιοχές του ελληνισμού αλλά και από γειτονικές μεσογειακές χώρες. "Με όση άνεση και ευχέρεια απέδιδε τα τραγούδια της μουσικής παράδοσης της Κρήτης, το ίδιο τέλεια έπαιζε τραγούδια και σκοπούς από τα βάθη της Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, ως και τους γρήγορους ήχους των λαών της Βαλκανικής, ρεμπέτικα ή ελαφρά τραγούδια της πατρίδας, ως και κλασικούς χορούς των ευρωπαϊκών σαλονιών".
Παρόμοιος όμως ήταν και ο ξεσηκωμός των συμπατριωτών του στις λίγες φορές όπου βρέθηκε στην Κρήτη στα χρόνια του Μεσοπολέμου. Λέγεται πως η έλευση του κάθε φορά προκαλούσε συνωστισμό. Το 1928 όταν επέστρεψε για λίγο στην Κρήτη συναντήθηκε με πολλούς μουσικούς της εποχής, μεταξύ των οποίων ο μεγάλος Χανιώτης βιολάτορας Γιώργος Μαριάνος και ο μεγάλος Ρεθεμνιώτης λαουτιέρης και τραγουδιστής Γιάννης Μπερνιδάκης (Μπαξεβάνης), όπου και διοργάνωσαν στην προκυμαία του Ρεθύμνου ένα διήμερο γλέντι που άφησε εποχή .
Ο Χαρίλαος αν και παίζει στο πάλκο από τα μέσα της δεύτερης δεκαετίας του αιώνα, στη δισκογραφία εμφανίζεται το 1926, ιδρύοντας μαζί με άλλους μια δική τους εταιρεία δίσκων με το όνομα "Φάρος" και ηχογραφεί 14 τραγούδια, εκ των οποίων πέντε παραδοσιακά ρεμπέτικα και εννέα κρητικά. Ανάμεσά τους τα περίφημα συρτά "Το ξηροστεριανό νερό" και " Λουσακιανό κρασί".
Τον είπαν "θεό της μουσικής" (στην Αμερική), ή "Μπουγιούκ Σειτάν", δηλαδή "Μεγάλο Διάβολο" (στην Ανατολή), ή "Παγκανίνι της λύρας" (Στην Ευρώπη) και μπήκε στο Πάνθεον των τριών μεγάλων της λύρας ανά τον κόσμο(μαζί με τον Νταμουρή Τζεμίλ Μπέη και το Λάμπρο Λεονταρίτη).

ΓΙΑ ΤΗ ΧΟΡΕΥΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΧΟΡΕΥΤΗ.....''Ο ΝΟΥΡΕΓΙΕΦ ΤΣΗ ΚΡΗΤΗΣ '' λέει:

Σωματείο Κρητικά Δρώμενα

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ
“Ο Νουρέγιεφ της Κρήτης” λέει....
Η χορευτική στάση του Κρητικού χορευτή χαρακτηρίζεται ευθυτενής με ανοικτούς τους ώμους και τα χέρια πάνω από το ύψος των ώμων με τα δάκτυλα, είτε να παίζουν μπαλόνια, είτε να κινούνται όλα μαζί στο ρυθμό της μουσικής. Τα χέρια επίσης, είτε κινούνται ρυθμικά στο ρυθμό του εκάστοτε χορού, είτε παίζουν παλαμάκια κρατώντας το μουσικό ρυθμό. Έτσι ο θεατής γνωρίζει και μόνο από την κίνηση των χεριών το είδος του χορού.
Πολλές φορές ο χορευτής χρησιμοποιεί ταυτόχρονα ολόκληρα και τα δύο άνω άκρα, από τον ώμο ως τα χέρια δημιουργώντας μια μεγάλη αγκαλιά σαν να χορεύει μια ντάμα. Με αυτό τον τρόπο εκφράζει καλύτερα τα συναισθήματα που τον πλημμυρίζουν. Έτσι, ενώ ο κρητικός χορός εκτελείται κυρίως με τα πόδια, έχει συγκεκριμένες λαβές με τα χέρια και χαρακτηρίζεται από τη σωστή στάση του σώματος.
Με άλλα λόγια στο χορό συμμετέχει ισότιμα όλο το σώμα για να μπορέσει να συμπεριλάβει όλο το μεγαλείο του, δίδοντας ταυτόχρονα πρωτεύοντα ρόλο στην χορευτική κίνηση των χεριών για τη διατήρηση του ρυθμού, το λεβέντικο ύφος και τον τονισμό του βηματισμού. Η χορευτική στάση του γνήσιου Κρητικού χορευτή που αποπνέει ευγένεια, αρχοντιά, λεβεντιά, υπερηφάνεια και αυτοπεποίθηση. Σε αυτό συντελεί η ψιλόλιγνη κορμοστασιά του χορευτή με τα μακριά χέρια και τη στενή μέση με αποτέλεσμα μια οπτική και κινητική αρμονία που αποδίδουν μεγαλύτερη χάρη στο χορό.
Ο βηματισμός του είναι στραταριστός , σταυρωτός με πολλές στροφές, τσακίσματα , καθίσματα , στάσεις και ο χορευτής γίνεται ένα με τη γη, ενώ όταν κάνει το σάλτο, είναι σβέλτος και ελαφρύς. Στο ταλίμι το χέρι κινείτε με μια διακοπτόμενη, τελετουργική κίνηση, όπως τραβούσαν το κρητικό μαχαίρι οι πρόγονοί μας στη μάχη. Δεν υπήρχαν πολλά ταλίμια , ανάλογα με την ψυχική διάθεση του χορευτή.
Οι διαρκείς χορευτικοί αυτοσχεδιασμοί του είναι απρόβλεπτοι και σε καμία περίπτωση δεν επαναλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο. Καμία περιττή κίνηση δεν υπάρχει στο χορό του. Οι λιτές και συνάμα πλούσιες σε συναισθήματα χορευτικές κινήσεις, αποδίδουν σε κάθε χορό το ύφος του, ενώ ταυτόχρονα ξεγυμνώνουν μπροστά στον θεατή την χορευτική ψυχή του χορευτή κάνοντάς τον να μιλά με το Θεό...
Ο κρητικός χορός εκφράζεται μέσα από την ψυχή και αναπτύσσει στο μέγιστο βαθμό την αισθητική του χορού σε συνάρτηση πάντα με την πολεμική και θρησκευτική διάσταση που τον χαρακτηρίζουν. Το χορευτικό ήθος και η ξεχωριστή χορευτική εκφραστική ικανότητα πρέπει να διακρίνουν κάθε Κρητικό χορευτή.

ΜΙΝΩΙΤΕΣ ΣΤΗ ΝΟΡΒΗΓΙΑ

Δημοσίευση από Omas Olympos on Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013 | 8:17 π.μ.

Ένα μινωικό μήνυμα σε βράχο στη Νορβηγία

Έχουμε αποδείξεις ότι υπήρχαν προϊστορικές σχέσεις μεταξύ Κρήτης και Νορβηγίας Ένα μινωικό μήνυμα σε βράχο στη Νορβηγία

Αυτό ισχυρίζεται ο Νορβηγός Ιωάννης Ιάρνες (Johan Jarnes) από τη μικρή πόλη Κόνγκσμπεργκ (Kongsberg) 80 χλμ. δυτικά του Όσλο, την πρωτεύουσα της Νορβηγίας. Μια μέρα του Οκτώβρη παρατήρησε κάποια σημάδια σ’ ένα βράχο που βρισκόταν κοντά στο αγρόκτημα ενός φίλου του. Ο βράχος ήταν καλυμμένος με λειχήνες και μούσκλια. ‘Όταν σκούπισε και καθάρισε ένα κομμάτι του αποκαλύφθηκαν κάποιες επιγραφές, στοιχεία γραφής, παραστάσεις και δώδεκα κυκλικές γούβες που έμοιαζαν με μικρά φλιτζάνια και είχαν διάμετρο από 4 ως 8 εκατοστά

 

 

Εικόνες 2 και 3

Οι επιγραφές φαίνονταν να ανήκαν σε διαφορετικές εποχές. Η ανακάλυψή του ήταν εντυπωσιακή. Οι πιο παράξενες επιγραφές – πέντε άγνωστοι χαρακτήρες – ανακαλύφθηκαν σε μία γωνία του βράχου. Στην αρχή o Ιωάννης Ιάρνες πίστεψε ότι επρόκειτο για χαρακτήρες του φοινικικού ή αρχαίου ελληνικού αλφαβήτου. Στον ίδιο βράχο λίγο πιο πέρα αποκαλύφθηκε κάτι πολύ περίεργο: μία απεικόνιση που δεν έμοιαζε καθόλου με τους πέντε χαρακτήρες της επιγραφής. Το κάτω μέρος της απεικόνισης αναγνωρίστηκε αργότερα. Ήταν ένας σάκος νερού ή κρασιού από δέρμα. Στο εσωτερικό της απεικόνισης του σάκου υπήρχαν τρεις οριζόντιες κυματοειδείς γραμμές που πιθανώς παρίσταναν νερό. Πάνω στο σάκο υπήρχε ένα σχήμα που έμοιαζε με το γράμμα V. Το πιο μυστηριώδες της απεικόνισης ήταν ότι οι κυματοειδείς γραμμές έμοιαζαν με εκείνο το ιερογλυφικό της αιγυπτιακής γλώσσας που σήμαινε νερό.

Εικόνα 4

Εικόνα 7. Ένα πλοίο

Δίπλα στους χαρακτήρες, όμως, βρισκόταν και μία παράσταση που γνώριζε, ένα πλοίο. Στη Νορβηγία υπάρχουν πολλοί βράχοι με χαραγμένες παραστάσεις. Το πλοίο συναντάται συχνά χαραγμένο σε τέτοιους βράχους. Και το πλοίο και οι χαρακτήρες φάνηκαν στον Ιωάννη Ιάρνες να είχαν χαραχθεί την ίδια εποχή – επειδή τα σημάδια των σκαλισμάτων ήταν τα ίδια – δηλαδή είχαν σκαλιστεί με (σε ) πέτρα. Επομένως, θα ήταν δυνατόν να προσδιοριστεί η χρονολογία τους. Το πλοίο πρωτοεμφανίστηκε την εποχή του χαλκού, 2000 – 1500 π.Χ.

 

Εικόνα 9.  Λιθογραφίες σε βράχους που συνήθιζαν να κάνουν οι κατοικούντες στην σημερινή Νορβηγία

Το αίνιγμα

Ξαφνιάστηκε ο Ιωάννης Ιάρνες. Τι σήμαιναν τα ευρήματα αυτά; Από τη μία πλευρά υπήρχαν χαρακτήρες που φαινομενικά ανήκαν στο φοινικικό ή στο αρχαίο ελληνικό αλφάβητο και από την άλλη πλευρά υπήρχαν παραστάσεις της εποχής του χαλκού, δηλαδή ως και 1000 χρόνια πριν από το αρχαίο ελληνικό αλφάβητο.

Τι συνέβη στην πόλη Κόνγκσμπεργκ πριν το 1623;

Ο Ιωάννης Ιάρνες έχει πανεπιστημιακά πτυχία ιστορίας, αρχαιολογίας και γλωσσολογίας. Μαζί με μία παρέα φίλων του έχει μελετήσει την τοπική ιστορία του Κόνγκσμπεργκ. Η πόλη ιδρύθηκε το 1623, μετά την ανακάλυψη του ορυχείου αργύρου από κάποιο τσοπάνο. Μαζί με τη λειτουργία του ορυχείου αργύρου η μικρή πόλη μεγάλωσε φτάνοντας τους 10.000 κατοίκους. Τα κοιτάσματα αργύρου τελείωσαν λίγα χρόνια μετά το πόλεμο, το 1958. Κατά την κοινή γνώμη η πόλη δεν είχε καμία ιστορία πριν το 1623 .Δεν αποδέχτηκε όμως αυτό τον ισχυρισμό ο Ιωάννης και οι φίλοι του. Εδώ και 20 χρόνια η παρέα του Ιωάννη ξεκίνησε να μελετά την ιστορία του τόπου τους.

Αποτέλεσμα: Πολλά ευρήματα της εποχής του χαλκού αλλά και παλαιότερα. Τα πιο σημαντικά ευρήματα, όμως, ήταν απομεινάρια της προϊστορικής λειτουργίας του ορυχείου αργύρου. Τα προϊστορικά κοιτάσματα αργύρου του Κόνγκσμπεργκ μπορεί να ήταν τα πιο πλούσια της βόρειας Ευρώπης. Μεταξύ των φίλων του Ιάρνες υπήρχαν ειδήμονες αρχαιολογίας, ιστορίας, γλωσσολογίας, γεωλογίας και αστρονομίας. Το 1999 ο Ιωάννης Ιάρνες εξέδωσε ένα βιβλίο για την ιστορία της πόλης πριν το 1623: «Πριν την ίδρυση του Κόνγκσμπεργκ».

Μεταξύ των ευρημάτων υπήρχαν και κάποιες ομάδες πετρών ταξινομημένες κατά ένα αστρονομικό σχέδιο, καθώς και γεωμετρικές παραστάσεις. Τέτοιες αστρονομικές και γεωμετρικές παραστάσεις μπορεί να χρησιμοποιούνταν ως ημερολόγια, τα λεγόμενα ηλιακά ημερολόγια. Ξέρουμε ότι οι Βίκινγκς χρησιμοποιούσαν την ίδια γνώση σαν ηλιακή πυξίδα δυο χιλιάδες χρόνια αργότερα. Ο πληθυσμός της σημερινής  Νορβηγίας την εποχή του χαλκού ήταν χαμηλού πνευματικού επιπέδου. Δεν θα μπορούσε να έχει γνώσεις στην Αστρονομία και τα Μαθηματικά. Τέτοια ευρήματα καταμαρτυρούν την ύπαρξη ενός υψηλού αρχαίου πολιτισμού. Από που έπαιρναν οι «Νορβηγοί» εκείνης της εποχής τέτοιες παρορμήσεις;

Γραμμική γραφή Α

Επειδή οι χαρακτήρες ήταν μόνο σύμφωνα,( Σ.Ε.Δ. -ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΟΘΕΝ  ΑΥΤΟ  ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ)  δεν θα ήταν απίθανο να ανήκαν στο αρχαίο ελληνικό αλφάβητο. Η αρχαία ελληνική γλώσσα είχε πολλά φωνήεντα, έτσι η φράση δεν θα είχε κανένα νόημα. Οι επιγραφές στο βράχο βρέθηκαν το 1987. Μέχρι το 1994, όμως, το αίνιγμα δεν είχε λυθεί. Το 1994 ήρθε στο Κόνγκσμπεργκ ο Χιέλλ ΄Ορτουν (Kjell Aarthun). Ο Νορβηγός γλωσσολόγος Χιέλλ ΄Ορτουν είναι γνωστός από τις διαλέξεις του στα περισσότερα πανεπιστήμια της Ευρώπης. Η ειδικότητά του είναι οι αρχαίες γλώσσες της Μέσης Ανατολής και του Αιγαίου, ιδιαίτερα της Κρήτης. Ο Χιέλλ ΄Ορτουν ισχυρίστηκε ότι η επιγραφή στο βράχο ήταν σαφώς η γραμμική γραφή Α, η αρχαία μινωική γλώσσα της Κρήτης.

(ΣΗΜ ΣΥΓ.  Γιατί δεν πιστεύω πια στην αποκρυπτογράφηση του Χιέλλ ΄Ορτουν, - Aartun. Έχοντας διαβάσει τα βιβλία του, έχω συμπεράνει, όπως και πολλοί άλλοι, ότι οι μέθοδοί του είναι υπερβολικά απλοποιημένες, μη συστηματικές και μη επιστημονικές. Έχουν γίνει πολλές προσπάθειες να αποκρυπτογραφηθεί η Γραμμική Α, αλλά το πρόβλημα να ξεκινήσει κανείς, είναι ότι δεν γνωρίζει ούτε τι κατηγορίας γλώσσα πιθανόν να είναι. Ύστερα από 100 σχεδόν χρόνια έρευνας φαίνεται να υπάρχει μία συμφωνία ότι το 90 % των χαρακτήρων της Γραμμικής γραφής Β εμφανίζονται, επίσης, στην Γραμμική Α..)

Οι πρώτες γραπτές λέξεις στη Νορβηγία

Η κατά λέξη αποκρυπτογράφηση της επιγραφής, όπως αυτή έγινε από τον Χιέλλ ΄Ορτουν, ήταν η εξής: «το μαλακό αμιγές». Όσον αφορά την απεικόνιση αποδείχτηκε πως ήταν δυο από τους ιερογλυφικούς χαρακτήρες του δίσκου της Φαιστού. Το πάνω σχήμα της απεικόνισης που έμοιαζε με V ο Όρτουν αποκάλεσε ως « κοράλλι», ενώ το δεύτερο, το κάτω, ως «ασκί νερού» Σύμφωνα με την αποκρυπτογράφησή του, το διπλό σχήμα σήμαινε: «ο χώρος των επισκεπτών». Κατά τη γνώμη του Ιάρνες εκείνη η αποκρυπτογράφηση είχε πολύ νόημα. Μετά την ανακάλυψη των μινωικών επιγραφών ολόκληρος ο βράχος καθαρίστηκε με αποτέλεσμα να βρεθούν περισσότερες επιγραφές από διάφορες εποχές της Ιστορίας. Στις σκανδιναβικές γλώσσες οι βράχοι σαν αυτόν λέγονται: «πεδία με σκανδιναβικές λιθογραφίες προϊστορικής εποχής». Στη Σκανδιναβία βρίσκονται πολλά τέτοια πεδία. Χρησιμοποιούνταν ως σημεία λατρείας.

Οι Μινωίτες δε συνήθιζαν το χάραγμα σε βράχους. Στη Νορβηγία όμως οι χαραγμένες παραστάσεις στους βράχους ήταν για χιλιάδες χρόνια τρόπος λατρείας. Ο Ιάρνες είχε, όμως, ακόμα μία απορία: Τι σήμαιναν οι κυματοειδείς γραμμές του σάκου νερού; Αν και οι Μινωίτες δε συνήθιζαν να χαράσσουν χαρακτήρες στους βράχους, η λατρεία δεν ήταν λέξη άγνωστη για τους Μινωίτες. Στις χώρες της Μεσόγειου εκείνη την εποχή το φρέσκο νερό εκλαμβανόταν σαν ένα πολυδάπανο δώρο. Οι Μινωίτες είχαν συχνά επαφή με τους Αιγυπτίους. Έτσι, θα μπορούσαν να έχουν μάθει την ιερογλυφική γραφή τους.

Εικόνα 1

«Το μαλακό αμιγές»

Ποιος θα μπορούσε να είχε γράψει μινωικούς χαρακτήρες σε ένα βράχο στη Νορβηγία 2000 χρόνια πριν οι Νορβηγοί γνωρίσουν τη γραφή; Οι Μινωίτες; Τι έκαναν οι Μινωίτες στη Νορβηγία; Τι σήμαινε η φράση «Το μαλακό αμιγές»;

Οι «Νορβηγοί» χάραζαν αυτές τις παραστάσεις στους βράχους ως κάποιο είδος λατρείας, αλλά και για να κερδίσουν την εύνοια των θεών. Οι Μινωίτες ήταν οι ικανότεροι έμποροι της Μεσογείου την εποχή του χαλκού. Είχαν εμπορικές σχέσεις με τις περισσότερες χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής και ιδιαίτερα με την Αίγυπτο. Μία από τις ειδικότητές τους ήταν το εμπόριο μετάλλων – χρυσού, αργύρου, χαλκού και κασσίτερου. Εκείνη την εποχή η αξία του αργύρου ήταν διπλάσια από αυτή του χρυσού, δηλαδή οι Αιγύπτιοι πλήρωναν ένα κιλό αργύρου για δύο κιλά χρυσού. Δεν θα ήταν απίθανο ο πρωτόγονος πληθυσμός της σημερινής  Νορβηγίας εκείνης της εποχής να μην ήξερε την αξία του αργύρου. Ο άργυρος ήταν πάρα πολύ μαλακός. Δεν τους χρησίμευε σε τίποτα. Αυτό που ήθελαν ήταν ο χαλκός . Έτσι, τα ταξίδια των Μινωιτών στη Νορβηγία θα μπορούσαν να αποφέρουν μεγάλα κέρδη. Άξιζε, λοιπόν, τον κόπο να χαράζουν λέξεις σε βράχους, όπως οι Νορβηγοί. Σύμφωνα με το ρητό, εξάλλου: «Εφόσον βρίσκεσαι στη Ρώμη πράξε όπως οι Ρωμαίοι». We tu yu pi ti , το μαλακό αμιγές αναφερόταν, βέβαια, στον άργυρο. Σε αντίθεση με τον άργυρο της Μεσογείου, ο άργυρος του Κόνγκσμπεργκ ήταν αμιγής, χωρίς μόλυβδο. Για αυτό οι Μινωίτες ήθελαν να ευχαριστήσουν τους θεούς για αυτό το ακριβό δώρο.

Τα πλοία των Μινωιτών

Πώς ήταν δυνατόν οι Μινωίτες να ταξιδεύουν ως τη Νορβηγία; Ξέρουμε ότι οι Μινωίτες ήταν περίφημοι ναυτικοί που εξουσίαζαν τη Μεσόγειο. Η κατασκευή των πλοίων τους ήταν πολύ προχωρημένη. Επειδή τα πλοία ήταν εξοπλισμένα με καρίνα, μπορούσαν να πλέουν κόντρα στον άνεμο. Δεν έχουμε λόγο να πιστεύουμε ότι τα πλοία των Μινωιτών ήταν κατώτερα αυτών που είχαν οι Βίκινγκς 1500 χρόνια αργότερα. Δεν έχει βρεθεί ακόμα το ναυάγιο κάποιου μινωικού πλοίου.( Σ.Ε.Δ. -ΕΧΕΙ ΒΡΕΘΕΙ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΟΜΩΣ ) Έχουμε όμως πληροφορίες από τις ανασκαφές στη Θήρα. Εκεί ανακαλύφθηκαν τοιχογραφίες που παρίσταναν μινωικά πλοία καθώς απέπλεαν από το λιμάνι της Θήρας. Συγκρίνοντας τις τοιχογραφίες, οι Έλληνες αρχαιολόγοι μπόρεσαν να προσδιορίσουν ότι τα πλοία είχαν μήκος περίπου 35 μέτρα. Αυτά ήταν σχετικά μεγαλύτερα από τα πλοία των Βίκινγκς. Το μεγαλύτερο πλοίο των Βίκινγκς που βρέθηκε, το «GOGSDADSHIP» είχε μήκος μόνο 25 μέτρα. Με πλοία σαν αυτό οι Βίκινγκς ταξίδευαν στη Μεσόγειο και ως την Αμερική και μάλιστα πεντακόσια χρόνια πριν τον Κολόμβο.

Εικόνα 10. το «GOGSDADSHIP»

Υπάρχουν, ακόμη, κάποια σχέδια επάνω σε μικρές κεραμικές πλάκες που απεικονίζουν διάφορα μινωικά πλοία – κάποιες από τις πλάκες αυτές χρησιμοποιούνταν ως σφραγίδες. Την εποχή του χαλκού οι Μινωίτες είχαν ολόκληρη την κυριαρχία της ναυτιλίας της Μεσογείου. Η έκρηξη και ο σεισμός στη Θήρα σήμανε το τέλος του μινωικού στόλου. Μετά την καταστροφή του μινωικού πολιτισμού και την παρακμή της αιγυπτιακής αυτοκρατορίας, η Μεσόγειος αφέθηκε ανοικτή για νιόφερτους, ιδιαίτερα για τους Φοίνικες, τους κληρονόμους του αιγυπτιακού εμπορίου. Όπως οι Μινωίτες έτσι και οι Φοίνικες ήταν έμποροι και όχι πολεμιστές. Οι Φοίνικες ήταν ήδη στη θάλασσα αρκετό καιρό και είχαν καθιερωθεί σαν έμπειροι ναυτικοί.

Σ.Ε.Δ. Εδώ ο συγγραφέας παραλείπει να αναφέρει του Μυκηναίους που είναι η συνέχεια των Μινωιτών και έχουμε στοιχεία ότι όπως και οι Μινωίτες έτσι και οι διάδοχοι τους οι Μυκηναίοι κυριάρχησαν στις θάλασσες και όχι μόνο της Μεσογείου. Την εποχή των Μυκηναίων οι έλληνες είχαν την δυνατότητα να συγκεντρώσουν περισσότερα από χίλια πλοία και όπως καταλαβαίνει κανείς , την εποχή τους , ήταν  η πιο ισχυρή ναυτική  δύναμη στην ιστορία ,με πολλές αποδείξεις και στοιχεία .

Η πρώτη απόδειξη που υπάρχει αναφορικά με τα φοινικικά πλοία βρέθηκε σε μία αιγυπτιακή τοιχογραφία του 14^ου αιώνα π.Χ. -( Σ.Ε.Δ. Το 1300 πΧ Δηλαδή ....Για παράδειγμα οι Μυκηναίοι ταξίδευαν στην Ιβηρική και την Κορσική πολλά χρόνια  πριν συνεχίζοντας την κυριαρχία των Μινωιτών εκεί )  Αυτό συνέπεσε με την ίδρυση του πρώτου εμπορικού κέντρου της Μέσης Ανατολής, που σήμερα βρίσκεται στη Λεβάντα(;). Μολονότι οι δραστηριότητές τους είχαν καταγραφεί ενδελεχώς σε λογοτεχνικές πηγές, οι Φοίνικες άφησαν ελάχιστες εικονογραφημένες ενδείξεις των πλοίων τους, και ό,τι λιγοστό υπάρχει φαίνεται πως ήταν δουλειά των Αιγυπτίων και των Συρίων καλλιτεχνών. Οι περιγραφές που έχουμε, όμως, δείχνουν ότι τα πλοία των Φοινίκων έμοιαζαν μάλλον με αυτά των Αιγυπτίων παρά με αυτά των Μινωιτών. Δηλαδή, τα πλοία τους δεν είχαν την ήδη προηγμένη κατασκευή και πλοϊμότητα των Μινωιτών. Τα μινωικά πλοία ήταν μοναδικά στον κόσμο όσον αφορούσε την πλοϊμότητα. Αυτό ήταν μία από τις πιο σημαντικές αιτίες της κυριαρχίας της Κρήτης στους ωκεανούς, ακόμα και για τη σταθερότητα της ναυτικής αυτοκρατορίας των Μινωιτών.

 

Εικόνα 8

Τα πλοία τους ήταν μάλιστα τόσο αποδοτικά, ώστε οι Μινωίτες μπορούσαν να διατηρούν την κυριαρχία τους χωρίς στρατό και χωρίς παράλια φρούρια. Δυστυχώς φαίνεται ότι τα μεγάλα κύματα που δημιουργήθηκαν από το σεισμό στη Θήρα κατέστρεψαν ολόκληρο το στόλο των Μινωιτών. Η Ιστορία έχει υποτιμήσει τα μινωικά πλοία επειδή η γνώση και το μυστικό της κατασκευής τους χάθηκε. Πέρασαν πολλά χρόνια ώστε να κάνει κάποιος μία αντάξια κατασκευή των μινωικών πλοίων, μάλιστα ως και την εποχή των Βίκινγκς. Πιθανώς οι Μινωίτες χρησιμοποιούσαν την ηλιακή πυξίδα για να πλοηγήσουν τα πλοία τους. Δεν θα εκπλαγώ αν μάθω από μελλοντικές έρευνες ότι οι Μινωίτες ήταν μάλιστα στην Αμερική 3000 χρόνια πριν τον Κολόμβο. Βρέθηκε μέσα στις μούμιες στους αιγυπτιακούς τάφους κοκαΐνη. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε κοκαΐνη στην Ευρώπη. Υπήρχε αποκλειστικά στη Νότια Αμερική!,

Ξέρουμε ότι τα μινωικά πλοία ήταν πραγματικά ανώτερα από αυτά των Φοινίκων. Επομένως, δεν θα ήταν πρόβλημα για τους Μινωίτες να διαπλέουν τον ωκεανό ως την σημερινή  Νορβηγία. Υπάρχουν δε και αναφορές ότι οι Μινωίτες επισκέπτονταν την Ιρλανδία. Την εποχή του χαλκού ακόμα και τα μεγάλα πλοία είχαν τη δυνατότητα να ταξιδεύουν στα φιόρδ (Drammensfjorden) μέσω ενός μεγάλου ποταμού (Drammenselven) ως τη τοποθεσία Φίσκουμ (Fiskum), που απέχει 5 χλμ. από το Κόνγκσμπεργκ.

Εικόνα 6. Ο χάρτης των περιοχών γύρω από το Φιόρδ του Όσλο όπου απεικονίζεται το δρομολόγιο των Μινωιτών

Drammen, Mjoendalen Hokksund, Vestfossen, Fiskum.

Την εποχή αυτή υπήρχαν εμπορικοί δρόμοι που διέσχιζαν την Ευρώπη. Έτσι, βρίσκουμε αντικείμενα από την περιοχή του Αιγαίου στη Νορβηγία, ενώ κεχριμπάρι από τις Βαλτικές χώρες έχει βρεθεί σε μυκηναϊκούς τάφους. Το μετάξι ακολούθησε έναν από αυτούς τους δρόμους χίλια χρόνια πριν από το Μάρκο Πόλο. Για αυτό έχουμε λόγο να πιστεύουμε ότι και οι πληροφορίες για την ύπαρξη αργύρου μπορεί να είχαν ακολουθήσει μία τέτοια διαδρομή προς χάριν και του Μάρκο Πόλο αλλά και των Μινωιτών.

Επιγραφές με Μινωικές γραφές

Δεν έχουμε πολλές επιγραφές γραμμένες στη γραμμική γραφή Α. Δύο Γάλλοι αρχαιολόγοι, ο Godart και ο Olivier από το Γαλλικό σχολείο της Αθήνας εξέδωσαν το 1975 πέντε βιβλία που περιέχουν όλες τις επιγραφές εκείνης της εποχής που υπήρχαν σε πλάκες από άργιλο, κεραμικά, κοσμήματα και κτίσματα. Δυστυχώς τα περισσότερα ήταν θρυμματισμένα. Μόνο περίπου 80 θραύσματα έχουν αρκετούς χαρακτήρες από τους οποίους βγαίνει κάποιο νόημα. Ο δίσκος της Φαιστού είναι το πιο μακροσκελές κείμενο που υπάρχει. Έχει 242 ιερογλυφικούς χαρακτήρες. Η γραμμική γραφή Α μπορεί να είναι η πλάγια γραφή των ιερογλυφικών χαρακτήρων. Και οι δύο γραφές είναι συλλαβικές, δηλαδή κάθε χαρακτήρας αντιστοιχεί σε μία συλλαβή, έχει ένα σύμφωνο και ένα φωνήεν ή μόνο ένα φωνήεν. Ο γλωσσολόγος Χιέλλ Όρτουν εξέδωσε δύο βιβλία 1500 σελίδων σχετικά με την αποκρυπτογράφηση της γραμμικής γραφής Α και της γραφής του δίσκο της Φαιστού. Τα βιβλία του περιλαμβάνουν τη μινωική γραμματική και το συντακτικό. Ο Άγγλος σκιτσογράφος (William Brice), Ουίλλιαμ Μπράις, έχει καταγράψει όλους τους 121 κύριους χαρακτήρες της γραμμικής γραφής Α. Ο κάθε χαρακτήρας έχει και κάποιες παραλλαγές οι οποίες περιλαμβάνονται συνολικά στον κατάλογο του Μπράις. Έτσι μπορούμε εύκολα να συσχετίσουμε την οποιαδήποτε παραλλαγή με τον αντίστοιχο κύριο χαρακτήρα.

 

Εικόνα 5

Αποδείξεις

Υπάρχουν κάποιοι που ισχυρίζονται ότι έχουν αποκρυπτογραφήσει τις μινωικές γραφές. Δεν είναι δυνατόν να επιχειρηματολογήσουμε για το ποιος έχει δίκιο ή άδικο επειδή δεν υπάρχει τρόπος να συγκρίνουμε τις γλώσσες όπως στην περίπτωση της Πέτρας της Ροζέτας, όπου το ίδιο κείμενο αναγράφεται σε διαφορετικές γλώσσες. Κανένας όμως δεν έχει αμφισβητήσει τον κατάλογο του Μπράις. Αυτός ο κατάλογος περιγράφει τους 121 χαρακτήρες της γραμμικής γραφής Α.

Είναι εύκολο να διακρίνει κανείς ότι οι χαρακτήρες στο βράχο είναι πανομοιότυποι με εκείνους που περιλαμβάνονται στον κατάλογο του Μπράις, αν και ο βράχος έχει χαραχθεί με πέτρα. Οι χαρακτήρες της γραμμικής γραφής Α κατασκευάστηκαν για να γράφονται με πένα σε πάπυρο ή σε πλάκες από άργιλο. Η μετάφραση του Όρτουν για τις λέξεις WE TU YU PI TI, «το μαλακό αμιγές» σημαίνει κάτι και έχει σχέση με τον άργυρο. Οι μεταφράσεις του και των άλλων 80 κείμενων της γραμμικής γραφής Α, επίσης, σημαίνουν κάτι. Μας αποκαλύπτουν μια καινούργια και ενδιαφέρουσα πλευρά του μινωικού πολιτισμού.

Υστερόγραφο

Ο Jarnaes και ο αρθρογράφος για την πλάκα, -Ιούλιος 2012

Έχω επισκεφτεί εγώ ο ίδιος, μαζί με τον Jarnaes, τις περιοχές γύρω από το Kongsberg και έχω φωτογραφίσει αυτά που ο Jarnaes ισχυρίζεται ότι είναι κατάλοιπα προϊστορικών ορυχείων. Έχουμε βρει, ακόμη, αποδείξεις και λεπτομερείς πληροφορίες προϊστορικών ορυχείων και από πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Οι φωτογραφίες που πήρα μοιάζουν πολύ με τα ευρήματα στην Ισπανία και τη Σερβία. Επικοινώνησα, μάλιστα, με αρχαιολόγους στη Σερβία που υποστηρίζουν τις θεωρίες μου. Αυτό που είναι πραγματικά ξεχωριστό με το ασήμι του Kongsberg, είναι ότι τον έβρισκε κανείς σε καθαρή μορφή κατευθείαν στην επιφάνεια. Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι τέτοια ευρήματα θα περνούσαν απαρατήρητα μέχρι και το 1623; Μόλις η πηγή μειώθηκε, το υλικό της πέτρας, που είχε εξορυχτεί μαζί με τον άργυρο, ξαναγέμισε τα ορυχεία.

 Προϊστορικό ορυχείο στο Kongsberg

Ο άργυρος στις χώρες της Μεσόγειου δεν ήταν αμιγής. Ήταν ανάμικτος με μόλυβδο, και γι’ αυτό δεν ήταν γυαλιστερός όπως αυτός του Κόνγκσμπεργκ. Όταν ο Ναπολέων επέστρεψε από την εκστρατεία του στην Αίγυπτο, έφερε ένα μεγάλο θησαυρό αργύρου, ο οποίος εκτίθεται σήμερα στο μουσείο του Λούβρου. Οι επιστήμονες του μουσείου αυτού ανέλυσαν τα αντικείμενα αργύρου. Η ανάλυση επέτρεψε στους επιστήμονες να εντοπίσουν την προέλευση του αργύρου κάθε αντικειμένου. Γνώριζαν, όμως, μόνο τα ορυχεία της Μεσογείου. Υπήρχαν και κάποια αντικείμενα των οποίων η προέλευση δεν εντοπίστηκε, πιθανώς γιατί τα ορυχεία εκείνου του αργύρου βρίσκονταν μακριά από τη Μεσόγειο.

 

Κομμάτι καθαρού αργύρου, όπως βγήκε από το ορυχείο

 Θανατική καταδίκη στη νορβηγική Αρχαιολογία και Επιστήμη

 Μου πήρε αρκετό χρόνο να εμβαθύνω στο κίνητρο και την περίεργη συμπεριφορά των καταξιωμένων Νορβηγών αρχαιολόγων επιστημόνων όσον αφορά την κατηγορηματική αντίκρουση των ευρημάτων του  Jarnaes.( Σ.Ε.Δ.....φαίνεται τα ίδια συμβαίνουν και με αρχαιολόγους άλλων κρατών εάν πρόκειται για ελληνικό στοιχείο....)

 «Η μάχη του Kongsberg»

 Αυτή είναι μία σύντομη περίληψη:

 Ένα ειδικό μουσείο εξόρυξης αργύρου, σχετικά με την επίσημη εξόρυξη αργύρου το 1623, ιδρύθηκε στο Kongsberg. Ο διευθυντής αυτού του μουσείου έχει αφιερώσει τη ζωή του γράφοντας την «Ιστορία εξόρυξης αργύρου στο Kongsberg». Αν ο ισχυρισμός του Jarnaes μπορούσε να αποδειχτεί, η δουλειά του, μιας ολόκληρης ζωής, θα συνθλιβόταν. Επιπλέον, αν αποδεικνυόταν ότι οι Μινωίτες πήγαν στο  Kongsberg για άργυρο και ότι οι χαρακτήρες στην πλάκα γρανίτη ήταν Γραμμική Α, η καταστροφή θα ήταν ολοκληρωτική και ο «παππούλης» θα γινόταν περίγελος! Η αντίσταση ήταν τόσο μεγάλη ώστε διήρκεσε μέχρι και το 2007, οπότε και η υπόθεση τέθηκε υπό περαιτέρω έρευνα.

 Ο Jarnaes δεν παραιτήθηκε ποτέ· συνέχισε να αλληλογραφεί μέσω διαδικτύου στέλνοντας φωτογραφίες ακόμη και βίντεο σε ειδικούς σε άλλες χώρες. Το 2007 ένας από αυτούς τους ειδικούς αναμίχθηκε στην υπόθεση και ξεκίνησε την έρευνα. Τα καλούπια είχαν καλυφθεί από ξένες πηγές! Ένα από τα τεστ που οι Νορβηγοί αμέλησαν να πραγματοποιήσουν όλο αυτό τον καιρό ήταν η προφανής παλαιομέτρηση με άνθρακα 14! Το πρωταρχικό τεστ παρέσυρε το «όριο 1623» μίλια μακριά! Ήταν, πλέον, απολύτως επιστημονικά εξακριβωμένο ότι η προϊστορική εξόρυξη αργύρου στο Kongsberg λάμβανε χώρα χιλιάδες χρόνια πριν το 1623!

 Όντας αναμεμιγμένος στην υπόθεση Kongsberg για πολλά χρόνια, έλαβα βοήθεια από τη γείτονα χώρα στα ανατολικά, τη Σουηδία. Όπως φαίνεται, ένας Σουηδός αρχαιολόγος, ο Oscar Montelius είχε αυτή την ιδέα 100 χρόνια πριν.  Ήταν πρωτοπόρος στην ιστορική παλαιομέτρηση!

 Ισχυριζόταν ότι είχε παρατηρήσει ότι η χρονική περίοδος μετάβασης από τη Λίθινη Εποχή στην Εποχή του Χαλκού ήταν πολύ μικρή. «Η Εποχή του Χαλκού εμφανίστηκε ξαφνικά από τη μια μέρα στην άλλη»! (Σ.Ε.Δ. ...ότι ανακάλυψαν ότι έγινε και στην Ιβηρική αλλά και στην Βρετανία..!!! )Ακόμη κι αν ο Montelius μπορούσε να κατασκευάσει ευρήματα ξεκάθαρα επηρεασμένα από τη Μεσόγειο, ειδικά το Αιγαίο, οι θεωρίες του ήταν πολύ προχωρημένες για να γίνουν αποδεκτές τότε. Παρόλα αυτά, κίνησε το ενδιαφέρον και την περιέργεια των Σουηδών, που ασχολούνται με αυτό από τότε!

 Πολλά χρόνια αργότερα, την εποχή της τηλεόρασης, ένας από αυτούς ξεκίνησε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα «Οι λιθογραφίες» (λιθογραφίες σε βράχους, που ήταν τα σημαντικότερα σημάδια της αρχαίας Ιστορίας στη Σουηδία, υπήρχαν εκατοντάδες). Το τηλεοπτικό κοινό άρχισε να παρατηρεί και να αναφέρει ευρήματα όπου και όποτε έκανε περιπάτους! Το τηλεοπτικό πρόγραμμα έγινε πολύ δημοφιλές, εκατοντάδες αγνώστων αρχαιολογικών χώρων ανακαλύφθηκαν και περίπου 6000 ιστορικά ευρήματα βρέθηκαν. Έχοντας εξετάσει τα αντικείμενα δύο Σουηδοί αρχαιολόγοι εξέδωσαν το 2005 ένα βιβλίο με τίτλο: «Η άνοδος της κοινωνίας της Εποχής του Χαλκού»¹. Οι αρχαιολόγοι αυτοί, οι οποίοι διδάσκουν σε δύο διαφορετικά πανεπιστήμια της Σουηδίας, έχουν εξετάσει στην διάρκεια έξι χρόνων χιλιάδες γραπτά και αντικείμενα, ευρήματα από τη Νότια Σουηδία, που έχουν ανακαλυφθεί εδώ και πολλά χρόνια. Μελέτησαν, ιδιαίτερα, προϊστορικές σκανδιναβικές λιθογραφίες σε βράχους. Υπάρχουν χιλιάδες τέτοιες στη Σκανδιναβία. Πολλά από τα αντικείμενα και τις λιθογραφίες καθρεφτίζουν τις ιδέες, τις θρησκείες και τις τέχνες των χωρών της Μεσογείου. Στο βιβλίο περιγράφονται τα αποτελέσματα των μελετών. Οι δύο αρχαιολόγοι ισχυρίζονται ότι τα ευρήματα προέρχονται από μια κουλτούρα που ξαφνικά ανέβηκε σε υψηλό επίπεδο, περνώντας στην Εποχή του Χαλκού, όπως ακριβώς συνέβη στις χώρες της Ανατολικής Μεσόγειου. Το πιο μυστηριώδες είναι, όμως, ότι αυτή η υψηλή κουλτούρα διάρκεσε περίπου 1000 χρόνια, δηλαδή μέχρι το 500 π.Χ., πριν παρακμάσει και εξαφανισθεί τόσο ξαφνικά όσο άκμασε. Αυτά τα αποτελέσματα των μελετών είναι αλήθεια συνταρακτικά. Δείχνουν ότι έχουμε πραγματικά αποδείξεις για την ύπαρξη σχέσεων μεταξύ της Σκανδιναβίας και των χωρών της Μεσογείου την εποχή του χαλκού.

 ΤΕΛΟΣ

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

 

ΠΗΓΕΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ  Sven Buchholz:

¹ Το βιβλίο: TheRiseofBronzeAgeSociety

Kristian Kristiansen Göteborg
Universitet,Sweden

Thomas B. Larsso, Umeå
Universitet, Sweden

OxfordUniversityPress. 2005

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ  ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ

Η Ισπανία θα τιμήσει τον Ελ Γκρέκο

 

Δύο μεγάλες εκθέσεις θα διοργανώνουν για τη συμπλήρωση 400 χρόνων από το θάνατο του ζωγράφου

Τη συμπλήρωση 400 χρόνων από το θάνατο του Ελ Γκρέκο θα τιμήσει η Ισπανία το 2014, με τη διοργάνωση δύο μεγάλων εκθέσεων σε Μαδρίτη και Τολέδο.

«Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο σχέδιο», εξήγησε ο πρόεδρος του Ιδρύματος Γκρέκο, ο Γκρεγκόριο Μαρανιόν, παρουσιάζοντας το πρόγραμμα των εκδηλώσεων που θα περιλαμβάνει επίσης συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και εκδόσεις ερευνητικών έργων αφιερωμένων στο ζωγράφο.

Με τις δύο εκθέσεις, στο Μουσείο του Πράδο της Μαδρίτης και στο Τολέδο, την πόλη όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και δημιούργησε ορισμένα από τα γνωστότερα έργα του, «θα βιώσουμε την ανακάλυψη του Γκρέκο εκ νέου, πριν από εκατό χρόνια, και την τεράστια επιρροή που άσκησε», πρόσθεσε.

Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος γεννήθηκε στην Κρήτη το 1541 και εγκαταστάθηκε στο Τολέδο αφού προηγουμένως μαθήτευσε δίπλα σε μεγάλους Ιταλούς ζωγράφους, όπως ο Τιτσιάνο. Στο εργαστήρι του στο Τολέδο φιλοτέχνησε αμέτρητα πορτρέτα ισπανών ευγενών αλλά και σημαντικά θρησκευτικά έργα, όπως αυτά που κοσμούν τον καθεδρικό ναό της πόλης. Πέθανε στο Τολέδο στις 7 Απριλίου 1614 και μετά το θάνατό του το έργο του αγνοήθηκε.

«Επί τρεις αιώνες ήταν εντελώς άγνωστος, σαν να μην υπήρξε ποτέ», είπε ο Μαρανιόν υπενθυμίζοντας ότι μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα τον ανακάλυψαν και πάλι οι διανοούμενοι της εποχής εκείνης. «Τον τελευταίο αιώνα παρακολουθήσαμε ένα εντυπωσιακό φαινόμενο», πρόσθεσε, αφού ο Γκρέκο «έγινε ένας από τους μεγάλους ζωγράφους που επηρέασαν τη ζωγραφική του 20ού αιώνα, από τους ιμπρεσιονιστές μέχρι τον Τζάκσον Πόλοκ και τον Πικάσο, όλοι εμπνεύστηκαν από το έργο του».

Η επιρροή του Θεοτοκόπουλου στην τέχνη θα παρουσιαστεί στην έκθεση «Ο Γκρέκο και η μοντέρνα ζωγραφική» που θα φιλοξενηθεί από τις 24 Ιουνίου μέχρι τις 5 Οκτωβρίου στο Πράδο. Στο ίδιο μουσείο θα εκτεθούν, από τν Μάρτιο μέχρι τον Ιούνιο, τα βιβλία της προσωπικής βιβλιοθήκης του ζωγράφου.

Στο Τολέδο, για την έκθεση «Ο Γκρέκο στο Τολέδο», θα συγκεντρωθούν 80 έργα από τα μεγαλύτερα μουσεία όλου του κόσμου καθώς και πολλοί από τους πίνακες που κοσμούν τις εκκλησίες της πόλης.

Φραγκοκάστελλο: ο παραμυθότοπος της Νότιας Κρήτης

Το Φραγκοκάστελο βρίσκεται σε μια απομακρυσμένη γωνιά της περιοχής των Σφακίων, στη Νότια Κρήτη. Σε μια πεδιάδα άγριας φυσικής ομορφιάς, με φόντο τα Λευκά Όρη, απλώνονται απέραντες αμουδερές παραλίες, κατά μήκος του Λιβυκού Πελάγους. Είναι κι αυτή η περιοχή μια από τις πολλές εκπλήξεις που προσφέρει στον ταξιδιώτη η φύση της Νότιας Κρήτης. Τη μαγική εικόνα συμπληρώνουν το φαράγγι του Καλλικράτη με το ομώνυμο οροπέδιο και, λίγο μακρύτερα, το υπέροχο φαράγγι του Ίμπρου. Το Φραγκοκάστελο, πήρε το όνομά του από το περίφημο Βενετσιάνικο κάστρο που δεσπόζει στην περιοχή, κτίσμα του 14ου αιώνα. 

Ένας μικρός παραθαλάσιος οικισμός της Νότιας Κρήτης είναι το Φραγκοκάστελο, που λόγω της ομορφιάς και της ιστορίας του, έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια, σε ένα ήσυχο, γαλήνιο τουριστικό θέρετρο, που ενώ παρέχει στον επισκέπτη όλες τις ανέσεις, παράλληλα διατηρεί το ιδιαίτερο χρώμα του. Υπάρχουν αρκετές ταβέρνες, καφετέριες, ακόμη και ήσυχα μπαράκια, που όμως δεν ταράζουν τη γαλήνη του τοπίου ούτε την αισθητική αρμονία του. Ακόμη κι αν δεν συναντήσετε τους διάσημους “δροσουλίτες”, πολύ πιθανά στη νυχτερινή σιγαλιά, όπου ακούγεται μόνο ο παφλασμός της θάλασσας και το σιγανό τραγούδι του γρύλου, να ακούσετε τη φωνή μέσα σας: τη φωνή που ο θόρυβος της πολύβουης πόλης καταπνίγει. 

Το Φραγκοκάστελο έχει υπέροχες παραλίες με άμμο και διάφανα καθαρά νερά, προστατευμένες από τους νοτιάδες του Λιβυκού Πελάγους. Η κύρια παραλία δίπλα από το κάστρο, με τη μεγάλη αμμουδιά της και τα ρηχά ήρεμα νερά της, είναι από τις ασφαλέστερες και ομορφότερες στη Νότια Κρήτη, απόλυτα κατάλληλη για μικρά παιδιά. Η θάλασσα βαθαίνει σταδιακά και είναι πολύ ευχάριστη για τα παιδιά, που μπορούν εκεί να παίζουν ανέμελα. Υπάρχουν ξαπλώστρες και ομπρέλες για ενοικίαση και η παραλία είναι πάντα καθαρή. Επίσης, υπάρχει ένα μικρό μπαρ που σερβίρει ποτά και σνακ. Δυτικά του κάστρου είναι μια άλλη παραλία με βότσαλα και βραχώδη βυθό κατάλληλη για κολύμβηση με αναπνευστήρα και ψάρεμα.Περίπου 600 μέτρα στα αριστερά του κάστρου υπάρχει μια άλλη παραλία, επίσης προστατευμένη από τους ανέμους. Αυτή είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές παραλίες της Νότιας Κρήτης, γνωστή ως "Ορθή Άμμος". Είναι απόμερη και ήσυχη, μακρυά από το δρόμο.Η θάλασσα είναι πεντακάθαρη και βαθαίνει πολύ ήπια.

Στο Φραγκοκάστελο και τα γύρω χωριά, θα βρείτε πολλά καταστήματα από όπου μπορείτε να αγοράσετε ντόπια παραδοσικά προϊόντα διατροφής: μέλι, τυροκομικά, λάδι, βότανα. Χωριά που μπορείτε να επισκεφθείτε: ο Αργουλές, το Καψοδάσος, ο Πατσιανός, οι Βούβες (όπου βρίσκεται η αρχαιότερη ελιά της γης!) και φυσικά η θρυλική Χώρα Σφακίων. Από τη Χώρα Σφακίων ξεκινά και το φέρρυ – μποτ για τη Γαύδο, τη νοτιότερη γωνιά της Ευρώπης.Η περιοχή προσφέρεται για περπάτημα ενώ για τους πιο φυσιολάτρες υπάρχει και το πανέμορφο φαράγγι του Καλλικράτη. Επίσης, μπορείτε να επισκεφθείτε και το φαράγγι του Ίμπρου, είναι κι αυτό αρκετά κοντά στο Φραγκοκάστελλο. Λίγο μακρύτερα θα συναντήσετε το οροπέδιο Ασκύφου.

Τέλος, εκτός από τα αρχαολογικά μνημεία που θα συναντήσετε στο ίδιο το Φραγκοκάστελλο – το κάστρο, την παλαιοχριστιανική βασιλική του Αγίου Νικήτα και το μικρό μοναστήρι του Αγίου Χαράλαμπου- μπορείτε να επισκεφθείτε και την Ανώπολη, όπου βρίσκονται τα ερείπια μεγάλου αρχαίου οικισμού.Το Φραγκοκάστελο, με τη φυσική του ομορφιά, τα παραδοσιακά τριγύρω χωριά, την αυθεντικότητά του και τη μεγάλη ποικιλία δραστηριοτήτων που προσφέρει στον επισκέπτη, είναι ένας τόπος γαλήνιος και ρομαντικός, που θα σας συναρπάσει!

• 
  

Ο απίστευτος άθλος του Καζαντζάκη: Η «Οδύσειά» του περιέχει 7.500 λέξεις που δεν υπάρχουν σε κανένα λεξικό!

«Πρέπει να φροντίσω το κορμί μου, αλλιώς αυτό το έργο θα με ρίξει καταγής», έγραψε για την «Οδύσειά» του των 33.333 στίχων ο Νίκος Καζαντζάκης. 33.333 στίχοι, με τις περιπέτειες, φυσικές και πνευματικές, και τα ταξίδια τού Οδυσσέα αφ’ ότου επέστρεψε στην Ιθάκη και έφυγε ξανά, μέχρι τον θάνατό του στον Νότιο Παγωμένο Ωκεανό.
Επειδή ο Νίκος Καζαντζάκης -σε συνεργασία με τον Ι. Κακριδή- μετέφρασε την Οδύσσεια και την Ιλιάδα τού Ομήρου, μερικοί συγχέουν τη μετάφραση του ομηρικού έπους με την «Οδύσεια» του Νίκου Καζαντζάκη, η οποία είναι εντελώς πρωτότυπο έργο, διαφορετικό και ανεξάρτητο από τη μετάφραση της Οδύσσειας τού Ομήρου. Η «Οδύσεια» του Νίκου Καζαντζάκη αφηγείται τις περιπέτειες και τα ταξίδια του Οδυσσέα αφ’ ότου επέστρεψε στην Ιθάκη, και μετά έφυγε ξανά, μέχρι τον θάνατό του στον Νότιο Παγωμένο Ωκεανό.

Σύμφωνα με τον Νικόλαο Μαθιουδάκη, ειδικό ερευνητή του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιο Θράκης και συγγραφέα της μελέτης «Ποιητικοί νεολογισμοί στην «Οδύσεια» του Νίκου Καζαντζάκη: Χιλιάδες αθησαύριστες λέξεις αναζητούν την ταυτότητά τους»:
«Η ΟΔΥΣΕΙΑ του Νίκου Καζαντζάκη είναι μια σύγχρονη επική δημιουργία η οποία ουσιαστικά αποτελεί τη συνέχεια της ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ του Ομήρου. Το ποίημα αποκαλύπτει την αγωνία και τον αγώνα του συγγραφέα να δημιουργήσει ένα έπος προκειμένου να θεωρηθεί ως ένα από τα σπουδαιότερα έργα της (sic) «λευκής φυλής» (Πρεβελάκης 1984) και να γίνει ισάξιο της ομηρικής δημιουργίας. Μετά από δεκατρία ολόκληρα χρόνια σκληρής δουλειάς, ο Καζαντζάκης, ως άλλος Οδυσσέας, περιπλανώμενος σε χιλιάδες στίχους, ανάμεσα σε εκατοντάδες λέξεις, αναγράφοντας την ποιητική του ιδέα εφτά φορές, αναζητά την αθάνατη πηγή, την προσωποποίηση του Θεού, καταλήγοντας μονιάς στην τελική μορφή του μεγαλειώδους έργου των εικοσιτεσσάρων (24) ραψωδιών και των τριάντα τριών χιλιάδων τριακοσίων τριάντα τριών (33.333) στίχων».
Η «Οδύσεια» του Καζαντζάκη αποτελεί σήμερα αντικείμενο εκτεταμένων ερευνών φιλόλογων και γλωσσολόγων για το λόγο ότι το συγκεκριμένο έργο περιέχει 7.500 νεολογισμούς, δηλαδή αθησαύριστες λέξεις, οι οποίες δεν υπάρχουν σε κανένα από τα μείζονα λεξικά της ελληνικής γλώσσας (Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Σπουδών (1998-2002), Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Μπαμπινιώτη (2008), Λεξικόν της Νέας Ελληνικής Γλώσσας της Πρωίας (1933) και Μέγα λεξικόν όλης της Ελληνικής Γλώσσης του Δημητράκου (1964).
Πηγή: iefimerida.gr

Κώστας Μουντάκης - Το τραγούδι της Νύφης(Ριζίτικο).wmv