"Η μάχη της Κρήτης" (20-29 Μαΐου 1941)

"Η μάχη της Κρήτης" (20-29 Μαΐου 1941)

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΧΑΣΟΜΕΡΗ

 Στους  ΚΟΥΝΆΒΟΥΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ.

Αυτό το καφενείο λοιπόν έχει μεγάλη ιστορία!
Αν έχει κάποιος αυτη η φωτό που με συγκίνησε καθώς την είδα στο διαδίκτυο κ μου ξύπνησε μνήμες παιδικές η κ άλλη θα χαρώ να την έχω κ να την προσθέσω στην ιστορία που θα σας γράψω!
Ναι είχε αυτή την ελιά τότε φυτεμένη από το Μανώλη Παπαδάκη -Χασομέρη....όπως θυμάμαι εγώ δεκαετία 1950-1960 ερχότανε καραγκιοζοπαίχτες κ όλα τα κοπέλια καθόμαστε ανακούρκουδα χάμαι στο χώμα κ παρακολουθούσαμε την παράσταση!
πότε ο καραγκιόζης γιατρός πότε ο καραγκιόζης υπηρέτης κ τα κολητήρια να ναι από κοντά να πεινούνε κ να φωνάζουνε στην Αγλαίτσα...γέλια γεμίζανε την πλατεία....που σα σκοτείνιαζε ανάβανε το Λουξ για φωτισμό...όμορφα που ήτανε κι αθώα...

Προικώον με προικοσύμφωωνο της εποχής έτος 1939 στην Ειρήνη του Χασομέρη για το γάμο της με το Δημήτριο Λ.Παπαστεφανάκη που το έκανε καφενείο κ κουρείο.....για πολλά χρόνια -μετα έγινε μεταφορέας -κ το νοίκιασε στον Πετράκη....επίσης πολλά χρόνια στον Παλιούρα δε θυμάμαι καλά...πήγαινα πολύ ταχτικά  να βρω τον πατέρα μου που συνευρίσκετο εκεί με τους χωριανούς...κ φώναζε στον καφετζη...¨<φέρε του κοπελιού μια βανίλια  κι ένα λουκούμι!> τα έφερνε ο καφετζης!

 Κι εγώ -ενα πασίχαρο κοπέλι  6 7 χρονώ...τα έτρωγα  εσκαγα κι ενα φιλί στο μάγουλο του πατέρα μου για ευχαριστώ κ κατηφόριζα τρέχοντας σα ζαρκαδι στο σπίτι μας στη γέφυρα που κ αυτό ήταν το προικώο του παππού Χασομέρη στη μαμά μου κ μικρή του κόρη Ερήνη!

Πέρασαν χρόνια ώσπου η μεγαλη τους κόρη η αδελφή μου η Νίκη στα 16 της χρόνια θα παντρευότανε το Σπύρο του Φανούρη με προξενειό εννοείται...Μόλις είχε απολυθεί από Σμηνίτης μοναχοπαίδι κ καλό παιδί αλλά χωρίς εργασία. Του έδωσε τότε προίκα το μαγαζί ο Δ Παπαστεφανάκης -που είχε πάρει επίσης προίκα από τον Χασομέρη- το έτος 1958 κ το λειτούργησε ως καφενείον πολλά χρόνια κ μετά μπήκε αποθηκάριος στο ξενοδοχείο ΑΤΛΑΝΤΙΣ στο Ηράκλειο...
.άλλαξε πολλά αφεντικά το καφενείο του Χασομέρη...στέκει όμως ακόμη όρθιο...αλλά κανείς δεν τον μνημόνεψε γι αυτό....το κάνω εγώ σήμερα στη μνήμη του !!

Καλώς ήρθατε στο Μουσείο Ιατρικής της Κρήτης

Καλωσήρθατε στο Μουσείο Ιατρικής Κρήτης

Το Μουσείο Ιατρικής ,στεγάζεται στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ηράκλειο. Η συλλογή του αποτελείται από ιστορικά ιατρικά βιβλία, ιατρικά και χειρουργικά εργαλεία, παλαιά ιατρικά μηχανήματα, φαρμακευτικά σκεύη ιστορικής σημασίας, καθώς και πλούσιο φωτογραφικό υλικό.

Η δημιουργία του Μουσείου Ιστορίας της Ιατρικής υπήρξε ο σημαντικότερος στόχος της ιδρυτικής ομάδας του Moρφωτικού Συλλόγου Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου Κρήτης, του Συλλόγου που ιδρύθηκε το 1996 με την πρωτοβουλία του αείμνηστου καθηγητή οφθαλμολογίας Ιωάννη Τσαμπαρλάκη.

Η συνεισφορά του αείμνηστου ακτινολόγου Μανώλη Δετοράκη, μελετητή της Ιστορίας της Ιατρικής, Προέδρου του Δ.Σ. του Συλλόγου, στην προσπάθεια αυτή υπήρξε ανεκτίμητη και καθοριστική. Μια ομάδα εθελοντών εργαζομένων και υγειονομικών συντάχθηκαν με το όραμα αυτό.

Η Ιατρική Σχολή υποστήριξε την προσπάθεια με την παραχώρηση χώρων φιλοξενίας των δωρεών. Καθοριστική ήταν η απόφαση της Διοίκησης της Ιατρικής Σχολής υπό την προεδρεία του κ. Ο. Ζώρα και η απόφαση της Γ.Σ. του Τμήματος, με την οποία ο χώρος της Βιβλιοθήκης της Ιατρικής, συνολικής έκτασης 560 τ.μ., μετά τη μεταστέγαση της Βιβλιοθήκης, παραχωρήθηκε για τη μόνιμη έκθεση, τις συλλογές και τις περιοδικές εκθέσεις του Μουσείου. Τον Ιούνιο του 2011 το Μουσείο Ιατρικής με απόφαση της Γ.Σ. του Τμήματος Ιατρικής και επί προεδρίας του κ. Α. Μαργιωρή, αναγνωρίζεται επισήμως ως ακαδημαϊκή μονάδα της Σχολής Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Με πρωτοβουλία του ιδίου, μέρος του χώρου του κάτω ορόφου αποφασίστηκε να διατεθεί για τις ανάγκες αναγνωστηρίου και παράλληλων εκδηλώσεων του Μουσείου και του Τμήματος.

Σε ότι αφορά την οργάνωση του μόνιμου εκθεσιακού χώρου του Μουσείου, πρόθεση δεν είναι η «μουσειοποίηση» της Ιατρικής, αφού πρόκειται για επιστήμη σε διαρκή εξέλιξη, αλλά η επαφή του επισκέπτη με εκθεσιακές ενότητες που δημιουργούν μια ουσιαστική σχέση εξοικείωσης με τις ιατρικές πρακτικές και, εντέλει, την αφετηρία μιας περιήγησης στον κόσμο της Ιατρικής για τους “μη ειδικούς”. Το Μουσείο Ιατρικής δεν θα αποτελεί ένα μαυσωλείο παλαιών και “ξεχασμένων” αντικειμένων, αλλά ένα ζωντανό κύτταρο παραγωγής και επεξεργασίας γνώσεων, πληροφορίας και ψυχαγωγίας. Στόχος του είναι να ευαισθητοποιήσει όχι μόνο τον υγειονομικό, αλλά κυρίως τον κάθε μεγάλο αλλά και μικρό επισκέπτη.

Ένα σύγχρονο Μουσείο, ως κέντρο εκπαίδευσης, αξιών και πολιτισμού, μέσα από ένα συνεχή διάλογο με την ανθρωπιστική παράδοση, αξιοποιεί την εμπειρία του παρελθόντος, τις επιστημονικές ανακαλύψεις του παρόντος καθώς και τα φιλοσοφικά πορίσματα που εξάγονται στα πλαίσια αυτής της αλληλοτροφοδότησης για τη βελτίωση της ποιότητας της ανθρώπινης ζωής. Στη βάση των αντιλήψεων αυτών αναζητούνται λύσεις για την υλοποίηση του Οράματος της δημιουργίας ενός σύγχρονου Μουσείου Ιατρικής στην Κρήτη.

Ιωάννης Τσαπαρλάκης

Στόχοι του Μουσείου Ιατρικής

Οι βασικές θεματικές ενότητες που αναπτύσσονται στους χώρους του Μουσείου θα είναι οι ακόλουθες κατά κύριο λόγο : α) Η ιατρική στην Κρήτη (Μινωική Ιατρική, Eνετοκρατία, Τουρκοκρατία), β) Βότανα και Φάρμακα, γ) Δημόσια Υγεία- λοιμώδη– (ασθένειες και κοινωνικός αποκλεισμός- Λέπρα και Σπιναλόγκα), δ) Ιατρικά εργαλεία, ε) Οφθαλμός στ) Ιατρική και Τέχνη.

Στο Μουσείο εντάσσεται και αξιοποήται η διαδραστική εικαστική έκθεση που υλοποιήθηκε το 2011 με την υποστήριξη και τη συνεργασία της Ιατρικής Σχολής αλλά και του Ιατρικού Συλλόγου Ηρακλείου. Η έκθεση αυτή αποτελείται από 9 κυβιστικές συνθέσεις που αντιστοιχούν σε θεματικές ενότητες του Μουσείου: «Ιατρική Σχολή-Μουσείο Ιατρικής» «Ιατρικός Σύλλογος» «Ιατρική και Τέχνη», « Όραση, ένα παράθυρο στον κόσμο» «Βότανα- Φάρμακα», «Ιατρικά εργαλεία», «Ιστορία της Ιατρικής στην Κρήτη», «Σπιναλόγκα». Οι κύβοι αυτοί βρίσκονται σήμερα εκτεθειμένοι και μπορεί κανείς να τους επισκεφθεί στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Μανώλης Δετοράκης

Παράλληλα με τη μόνιμη έκθεση του Μουσείου διοργανώνονται περιοδικές εκθέσεις καθώς και άλλες εκδηλώσεις που θα αφορούν την ευρύτερη επαφή της ιατρικής επιστήμης με τον άνθρωπο, όπως εκθέσεις φωτογραφίας, ζωγραφικής ή γλυπτικής, ειδικά αφιερώματα σε διακεκριμένες προσωπικότητες του χώρου, όπως επίσης και εκδηλώσεις αφιερωμένες στην σχέση της ιατρικής με τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τη μουσική.

Στόχος λοιπόν του Μουσείου Ιατρικής είναι η δημιουργία ενός φορέα με εκπαιδευτικό, διδακτικό αλλά και ψυχαγωγικό χαρακτήρα. Παράλληλα με τους εργαζόμενους και τους άμεσα ενδιαφερόμενους στο χώρο της υγείας, το Μουσείο Ιατρικής φιλοδοξεί προσελκύσει τους μαθητές σχολείων, εκδρομείς, συνέδρους , απλούς πολίτες. Οι επισκέπτης θα έχει την ευκαιρία να “ταξιδέψει” στο χρόνο, από την αρχαιότητα μέχρι το παρόν, αλλά και να οραματιστεί το μέλλον με τη βοήθεια εικόνων, ήχων, προβολών, πολυμέσων, οθονών αφής, σε μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα ενώ θα μπορεί να ενημερώνεται για τους σημαντικότερους σταθμούς της Ιατρικής και Θεραπευτικής στο νησί ανά τους αιώνες, να επιχειρεί συνδέσεις ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν και να συνειδητοποιεί πόσο αυτά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του τόπου μας, της παράδοσης, της θρησκείας, της τέχνης, της φιλοσοφίας, της ίδιας της ζωής…

Ωράριο Μουσείου Καθημερινά 9:00 με 15:00 κατόπιν επικοινωνίας.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε στο σάιτ του Μουσείου Ιατρικής του Πανεπιστημίου Κρήτης   http://museum.med.uoc.gr/

---

---

Σχετικά Άρθρα

Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης – Δημοτική Πινακοθήκη «Λευτέρης Κανακάκις» στο Ρέθυμνο

Μουσείο Κρητικής Εθνολογίας στους Βώρους

Το ιδιωτικό πολεμικό Μουσείο <Στέλιου Τριπαλιτάκη> στο Γαλατά Χανίων

---

Οι αθέατοι καταρράκτες της Κρήτης

Κοινοποίηση στο Facebook

Κάντε Tweet στο Twitter

Στο έντονο ανάγλυφο της Κρήτης, τα ποτάμια, κατά την πορεία τους μέσα στα φαράγγια, συναντούν μεγάλα ρήγματα και απόκρημνες καταβάσεις, δημιουργώντας εκατοντάδες μικρούς και μεγάλους καταρράκτες.
Ακόμη και οι ντόπιοι αγνοούν την ύπαρξη μεγάλου αριθμού καταρρακτών, καθώς οι περισσότεροι είναι αθέατοι και βρίσκονται μέσα στα απροσπέλαστα φαράγγια του νησιού. Η συντριπτική τους πλειοψηφία έχει νερό από τους πρώτους μήνες του χρόνου έως τα τέλη της άνοιξης.
Οι πιο γνωστοί προσβάσιμοι καταρράκτες με νερό όλο το χρόνο είναι του Κουρταλιώτη, του Ρίχτη κοντά στη Σητεία και του Μυλωνά κοντά στην Ιεράπετρα. Εντυπωσιακοί καταρράκτες σχηματίζονται το χειμώνα στο μεγάλο ρήγμα των Αστερουσίων, με τους πιο γνωστούς να είναι ο Λιχνιστής στο Μαριδάκι και ο επιβλητικός καταρράκτης του Αμπά στους Παρανύμφους. Μεγάλος αριθμός χειμερινών καταρρακτών συναντάται και στο όρος Κέντρος, με πιο γνωστούς τη Σεληνάρα, τη Γρε Δάφνη και της Ρεχτάρας του Διγενή.
Η ύπαρξη καταρρακτών μέσα στα φαράγγια της Κρήτης καθιστά τη διάσχισή τους δυνατή μόνο με τεχνικό εξοπλισμό και κατάλληλη εκπαίδευση σε τεχνικές canyoning, που μπορούν να προσφέρουν ειδικευμένες επιχειρήσεις του νησιού. Τα πιο γνωστά τεχνικά φαράγγια της Κρήτης είναι το επιβλητικό σχίσμα του Χα, του Τσούτσουρα, του Καλαμιού και το φαράγγι της Άρβης, που στην πορεία μετατρέπεται σε υπόγειο ποτάμι, ενώ υπάρχουν δεκάδες άλλες επιλογές ακόμη.
Επιπλέον, μέσα στο επιβλητικό φαράγγι του Χα χύνεται το παραφάραγγο Μάστορας με μια εντυπωσιακή κατάβαση 215μ., η οποία αποτελεί τον ψηλότερο καταρράκτη στην Ελλάδα.
incrediblecrete.gr

Το Άγνωστο Τέλος του Μίνωα

Το Άγνωστο Τέλος του Μίνωα

Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, όταν ο Δαίδαλος διέφυγε από την Κρήτη, ο Μίνωας άρχισε να τον ψάχνει και υποψιαζόμενος ότι ο Δαίδαλος μπορεί να είχε μεταμορφωθεί, ζητούσε από όποιον συναντούσε να περάσει μια κλωστή μέσα από το κέλυφος ενός κοχλία (χοχλιού, σαλιγκαριού), ξέροντας ότι αυτό θα μπορούσε να το κάνει μονάχα ο πανέξυπνος και πολυμήχανος Δαίδαλος, ο άνθρωπος που είχε φτιάξει το λαβύρινθο (το οίκημα που ήταν κατά πρότυπα του κοχλία).


Όταν ο Μίνωας έφτασε και στο παλάτι του βασιλιά Κώκαλου,βασιλιά τής Σικελίας, ζήτησε και από εκείνον να κάνει το ίδιο.
Ο Κώκαλος, για να μη φανεί ότι δεν είναι ικανός να το κάνει, ζήτησε τη βοήθεια του Δαίδαλου.

Ο Δαίδαλος, αφού άνοιξε μια μικρή τρύπα στον πάτο του κελύφους του σαλιγκαριού, πέρασε από εκεί ένα μυρμήγκι δεμένο με κλωστή.
Το μυρμήγκι βγήκε από την άλλη μεριά του σαλιγκαριού και το αίνιγμα – πρόβλημα λύθηκε.
Ωστόσο με αυτό τον τρόπο αποκαλύφθηκε η εκεί παρουσία του Δαίδαλου και ο Μίνωας απαίτησε να του παραδοθεί.
Όμως, ο Κώκαλος αρνήθηκε και στη συνέχεια έβαλε τις ωραίες κόρες του να τον δολοφονήσουν, ρίχνοντας καυτό νερό στο μπάνιο του Μίνωα, όπου υποτίθεται θα διασκέδαζαν μαζί τους.

Κι έτσι πέθανε ο πιο ξακουστός βασιλιά της Κρήτης. Όσο για τον Δαίδαλο έζησε μέρες δόξας στην Σικελία που όμως τις επισκίαζε η ανάμνηση του θανάτου του Ίκαρου.




Πηγή:
The Mythologists

Δημήτρης Βικέλας…Κι όμως δεν ήταν καν Κρητικός…

Ένας μεγάλος ευεργέτης της πόλης του Ηρακλείου!

Ιστορία | 07.07.16 06:30

Δημήτρης Βικέλας…Κι όμως δεν ήταν καν Κρητικός…

Φεύγει από τη ζωή στις  7 Ιουλίου 1908, αφήνοντας κληροδότημα στην πόλη του Ηρακλείου την πλούσια βιβλιοθήκη του. Αφορμή και αιτία της δημιουργίας της πολύτιμης βιβλιοθήκης που φέρει το όνομά του : Βικελαία Βιβλιοθήκη Ηρακλείου!
 Όπως λένε οι βιογράφοι του, λίγο πριν πεθάνει, όταν επισκέφθηκε το Ηράκλειο,… είδε την οικονομική ανθηρότητα, τα ευρήματα των αρχαιολογικών ανασκαφών, που είχαν συγκλονίσει τον κόσμο του πνεύματος, και με το ευρύ και προνοητικό βλέμμα του διείδε το μέλλον της πόλης αυτής. Και αποφάσισε να δωρήσει σε αυτήν το πολυτιμότερο αγαθό του πνευματικού ανθρώπου: την βιβλιοθήκη του…
Στην εφημερίδα ΙΔΗ στο φύλλο της στις 12 Ιουλίου 1908 διαβάζουμε  :“O Θάνατος του Δ. Βικέλα. Κληροδότημα εις τον Δήμον μας.”
«…Την νύκτα της 7ης προς 8ην τρέχοντος απεβίωσεν εν Κηφησιά κατόπιν μακράς και πολυωδύνου ασθενείας καρκίνου του ύπατος ,ο πρόεδρος του Συλλόγου προς Διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων κ. Δ. Βικέλας κηδευθείς την επομένην του θανάτου του μετά μεγάλης μεγαλοπρεπείας.
Την επομένην ανεγνώσθη εν τω Πρωτοδικείω η διαθήκη αυτού περιέχουσα μεταξύ άλλων και τα εξής αυτολεξί.
Κληροδοτώ εις τον Δήμον Ηρακλείου Κρήτης άπαντα τα βιβλία μου, εκτός των εις μικράν υαλόφρακτον βιβλιοθήκην την εν τη αιθούση της οικίας μου  τα οποία κληροδοτώ εις τον ανεψιόν μου Ιων. Βικέλαν. Η εις Ηράκλειον αποστολή των βιβλίων μου παραγγέλλω να γείνη δαπάνη της κληρονομικής μου περιουσίας, επιθυμώ δε τα εις τον Δήμον Ηρακλείου κληροδοτούμενα ούτω βιβλία να διατηρώνται εις ιδιαίτερον διαμέρισμα φέρον το όνομά μου…».
Ο Δημήτριος Βικέλας γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου στις 15 του Φλεβάρη του 1835. Σε ηλικία πέντε χρονών οι γονείς του εγκαταστάθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και εκεί έμαθε τα πρώτα γράμματα. «Εκεί έλαβα τας πρώτας σαφείς εντυπώσεις της ζωής. Εκεί εδοκίμασα τας πρώτας αληθείας θλίψεις. Εκεί έμαθα να θαυμάζω και να αγαπώ τα δένδρα, την θάλασσαν και τον ουρανόν». Από την Κωνσταντινούπολη, ο πατέρας του εγκαταστάθηκε στην Οδησσό, όπου τον ακολούθησε. Αλλά οι δουλειές δεν πήγαν καλά και ξαναγύρισαν στη Σύρο. Εκεί φοίτησε στο ιδιωτικό σχολείο «Λύκειον» και έπειτα στο δημόσιο Γυμνάσιο. Οι συμμαθητές του παρατήρησαν τη φιλομάθειά του και τον έλεγαν «φιλόσοφο». Για να τον κοροϊδέψουν γράψαν τη λέξη αυτή σ'ένα χαρτί και το καρφίτσωσαν στη ράχη του κι έπειτα τον περικύκλωσαν με γέλια και φωνές. Εκείνος όμως δεν διέψευσε τη διάγνωση των συμμαθητών του :
«Ο πλάνης βίος παιδιόθεν και αι αλλεπάλληλοι κατά την πρώτην ηλικίαν ασθένειαι εξηγούν πώς ενηλικιώθην χωρίς να αποκτήσω ενδεικτικόν σχολείου ή απολυτήριον οιονδήποτε. Την στέρησίν των συνησθάνθην πολλάκις και ούτε την αναπλήρωσεν η απόκτησις τιμητικών διπλωμάτων».
Στη Σύρο αυτός και ο συμμαθητής του Εμμανουήλ Ροΐδης, εξέδιδαν χειρόγραφη εφημερίδα.
Το 1851 μετάφρασε την "Εσθήρ" του Ρακίνα. Το 1852 μετέβη στο Λονδίνο για επαγγελματική εξάσκηση και εργάστηκε ως υπάλληλος και ως συνέταιρος στον εμπορικό οίκο των αδελφών Μελά.  «Θα στερηθώ και συναναστροφές και διασκεδάσεις μέχρις ου αρχίσει ο πατήρ μου να κερδίζη η δε μήτηρ μου να ζη ανέτως». «Μου έλειπε η εμπορική ιδιοφυϊα και ο πόθος του πλούτου», λέει ο ίδιος. «Αναχωρών από γραφείον έκαμνα καθ'οδόν στίχους. Δεν ήμουν γεννημένος δια το εμπόριον. Δεν είχα την τάσιν του θησαυρίζειν. Ο θείος δεν έπαυε προσπαθών να με καταστήσει έμπορον άξιον του ονόματος».
Παράλληλα σπούδασε Βοτανική (το μόνο μάθημα που μπορούσε να παρακολουθήσει, λόγω ωραρίου), αλλά τα ενδιαφέροντά του ήταν φιλολογικά και μ' αυτά ασχολήθηκε κυρίως (μελέτη και μεταφράσεις). Από το 1855 έγραφε και ποιήματα, τα οποία δημοσίευε σε εφημερίδες και περιοδικά της Αθήνας ή υπέβαλλε στους ποιητικούς διαγωνισμούς του Πανεπιστημίου.
Το 1876 διαλύθηκε η εταιρία και ο Βικέλας άφησε οριστικά το εμπόριο, όπου ασχολήθηκε 24 χρόνια. Μπορούσε πια να θεωρηθεί «υλικώς ανεξάρτητος» σε ηλικία 41 χρονών. «Το εμπορικόν μου στάδιον το εθεώρουν πάντοτε ως παροδικόν. Έτρεφα την μυστικήν μου φιλοδοξίαν να γίνη γνωστόν το όνομά μου δια των γραμμάτων εις κύκλον ευρύτερον και κατά τρόπον διαρκέστερον».Λόγω όμως των προβλημάτων υγείας της συζύγου του έζησε αναγκαστικά πολλά χρόνια στο Παρίσι. Εκεί έγραψε και τον Λουκή Λάρα και έκανε πλήθος μεταφράσεων. Παράλληλα βέβαια ταξίδευε συχνά στην Αθήνα και στις εφημερίδες δημοσίευε τα διηγήματά του.
Την μεγάλη αγάπη του για τα βιβλία την πλήρωσε βλάπτοντας σοβαρά την όρασή του. Χαρακτηριστική η φράση του  : «Δεν αποκοιμούμαι ποτέ χωρίς να διαβάσω!». Διάβαζε και αγόραζε πολλά βιβλία ωστόσο του ήταν δύσκολο να τα αποχωριστεί λέγοντας : «…είναι δύσκολον να ληφθεί τοιάυτη απόφασις, ισοδυναμούσα προς απόσβεσιν προσφιλούς παρελθόντος, προς άρνησιν ευγνωμοσύνης προς φίλους παλαιούς, μετά των οποίων συνεζήσαμεν και απο τους οποίους ευεργετήθημεν…».
Το καλοκαίρι του 1894 διεξήχθη στη γαλλική πρωτεύουσα το Διεθνές Αθλητικό Συνέδριο και ο Δημήτριος Βικέλας παρακολουθεί τις εργασίες του, ως αντιπρόσωπος του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου. Στις 23 Ιουνίου, ημέρα λήξης των εργασιών του Συνεδρίου, αποφασίστηκε η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων, µε την τέλεση της πρώτης διοργάνωσης το 1896 στην Αθήνα. Η συμβολή του Δημητρίου Βικέλα υπήρξε καθοριστική, ενεργώντας αυτοβούλως και χωρίς να έχει την εξουσιοδότηση του Πανελληνίου για να χειριστεί ένα τόσο σοβαρό θέμα.
Η αρχική σκέψη του Βαρώνου Ντε Κουμπερτέν ήταν οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες να γίνουν το 1900 στο Παρίσι, αλλά ο εμπνευσμένος λόγος του Βικέλα ανέτρεψε την κατάσταση. «...Στην Αθήνα, ασφαλώς δεν θα έχουμε τη δυνατότητα να οργανώσουμε μεγαλοπρεπείς γιορτές, αλλά τις πολλές ελλείψεις μας θα αναπληρώσει η εγκαρδιότητα της υποδοχής μας. Δεν θα προσφέρουμε στους επισκέπτες μας διασκεδάσεις άξιες προς την περίσταση, αλλά έχουμε να δείξουμε τα µνηµεία και τα ερείπια της αρχαιότητος και να τους οδηγήσουμε στους τόπους όπου τελούσαν οι αρχαίοι Έλληνες τους αγώνες τους…» είπε, σε μια αποστροφή της ομιλίας του και συνεπήρε τους συνέδρους, οι οποίοι ψήφισαν ομόφωνα την Αθήνα.
Η τολμηρή πρωτοβουλία του Βικέλα προκάλεσε ενθουσιασμό στην κοινή γνώμη και τον τύπο στην Ελλάδα και ήταν η αιτία που συνέβαλε στην απροσδόκητα μεγάλη επιτυχία της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων τότε, αλλά και στην παγίωση του θεσμού τα επόμενα χρόνια. Ο Δημήτριος Βικέλας εξελέγη το 1894 πρώτος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως το 1896, οπότε τον διαδέχθηκε ο βαρώνος Ντε Κουμπερτέν.
Ο Δημήτριος Βικέλας θεωρείται, μαζί με τον Γεώργιο Βιζυηνό, ο εισηγητής του ηθογραφικού διηγήματος στην Ελλάδα. Ο Λουκής Λάρας είναι το πιο γνωστό του έργο, με ξεχωριστή θέση στην ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας. Πεζογράφημα με ρεαλιστικό και κοινωνικό περιεχόμενο, γράφτηκε το 1879 και αναφέρεται στις επιπτώσεις τις επανάστασης του 1821 στους απλούς ανθρώπους. Στην Βικελαία Βιβλιοθήκη Ηρακλείου  υπάρχει αντίτυπο διορθωμένο από τον ίδιο για δεύτερη έκδοση.  Άλλα σημαντικά διηγήματά του είναι ο Παπα-Νάρκισσος, Ο Λυσσασμένος, Η άσχημη αδελφή, Φίλιππος Μάρθας και Γιατί έγινα Δικηγόρος.
Ο Δημήτριος Βικέλας ανέπτυξε σημαντικό κοινωφελές έργο. Ίδρυσε τον Οίκο Τυφλών, τη Σεβαστοπούλειο Σχολή και το 1899 τον Σύλλογο προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων για την έκδοση βιβλίων σε φθηνή τιμή.
Μετά το θάνατό του κληροδότησε την πλούσια βιβλιοθήκη του στο δήμο Ηρακλείου Κρήτης, τη γνωστή και σήμερα Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη.
Πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στην Αθήνα, όπου πέθανε στις 7 Ιουλίου 1908, χτυπημένος από την επάρατη νόσο.
Το Ηράκλειο χρωστάει πολλά σ΄ αυτόν τον άνθρωπο που το παράδειγμα του ακολούθησαν αργότερα και άλλοι πνευματικοί άνθρωποι δωρίζοντας τα βιβλία τους ή μέρος αυτών στην  Βικελαία Δημοτική βιβλιοθήκη που ισάξια φέρει το όνομά του !
 
ΠΗΓΕΣ
Wikipedia.gr
Heraklion.gr
sansimera.gr
cretalive.gr
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ
Εφημερίδα ΙΔΗ