Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 2013
To Αίνιγμα του Λαβυρίνθου: η Αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β
Το 1952 ο Βρετανός αρχιτέκτων Άρθουρ Έβανς, ανεκοίνωνε δημόσια την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β, των πινακίδων με την μυστήρια γραφή που είχαν ανακαλυφθεί στην Κνωσσό και την Φαιστό, και μαζί, την επαλήθευση της διαίσθησής του ότι επρόκειτο για ελληνική γλώσσα, διαίσθηση που έπαιξε ευριστικό ρόλο στην αποκρυπτογράφησή της. Δυό χρόνια πριν είχε πεθάνει η Alice Kobe, η Τεξανή κλασσική φιλόλογος που δούλευε μεθοδικά στην αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β', πιστή στην ιδέα της μεθοδικότητα και λεπτολόγου δουλειάς στην κατάταξη των γραφημάτων που καλούσαν για αποκρυπτογράφηση. Πόση δουλειά είχε κάνει η Κόμπε, πόσο απαραίτητη στάθηκε στην τελική επιτυχία του Έβανς, πόσο σωστές ήσαν οι τελικές επισημάνσεις του τελευταίου. Πόσα παιχνίδια κρύβουν οι μεγάλες ανακαλύψεις πίσω από το προσκήνιο της επιτυχίας;
http://www.nybooks.com/articles/archives/2013/dec/05/what-was-greek-to-them/?pagination=false
What Was Gree
Ξημέρωσε για τους Κρητικούς η πολυπόθητη μέρα !
1η Δεκεμβρίου 1913 , εκατό χρόνια από την Ένωση
της Κρήτης με την Ελλάδα, ήταν και τότε Κυριακή...Δείτε δύο σπάνια
βίντεο- ντοκουμέντα!
- ΣΧΕΤΙΚΑ VIDEO
-
Ντοκουμέντο από την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα vol.2
-
Ντοκουμέντο από την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα
Η οριστική λύση του Κρητικού ζητήματος έχει ήδη δοθεί στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων από τον Φεβρουάριο του 1913. Την επόμενη μέρα, στις 14 υπεστάλησαν από το φρούριο της Σούδας οι σημαίες των Μεγάλων Δυνάμεων και της Τουρκίας. Με τη συνθήκη του Λονδίνου, στις 30 Μαΐου 1913, παραχωρείται η Κρήτη στην Ελλάδα, όπως χαρακτηριστικά λέει στα άρθρα 4 και 5 «… ανέθεταν στις έξι Μεγάλες Δυνάμεις, τη χάραξη των συνόρων και το διακανονισμό των ζητημάτων που αφορούσαν την Αλβανία καθώς τους παρείχαν τη δυνατότητα να αποφανθούν για την τύχη των ελληνικών νήσων του Αιγαίου, εκτός της Κρήτης ,για την οποία η Πύλη παραιτείτο "υπέρ των συμμάχων Ηγεμόνων πάντων των επί της Νήσου κυριαρχικών δικαιωμάτων της" »
Η καλύτερη περιγραφή δίνεται από τις εφημερίδες της εποχής :
«Την πρωΐαν της μεγάλης εκείνης ημέρας, ημέραν Κυριακήν, το θρυλικόν 'Αβέρωφ', το θωρηκτόν 'Σπέτσαι', τα αντιτορπιλικά 'Αετός και Πάνθηρ' ηγκυροβόλησαν προ του λιμένος των Χανίων.Επί του 'Αβέρωφ' ήταν ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος, ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος και φυσικά ο ένδοξος κυβερνήτης του, Παύλος Κουντουριώτης.Η πόλις είχε διακοσμηθεί, μυρσίναι και δάφναι και σημαίαι εστόλιζαν τους δρόμους, τα καταστήματα, τας οικίας.
Παρά το ψύχος και την κακοκαιρίαν, χείμαρρος λαού είχε καλύψει την παραλίαν.
Εις την αποβάθραν ανέμενον, ο Γενικός Διοικητής Κρήτης, Λουκάς Κανακάρης Ρούφος, ο Δήμαρχος Χανίων Εμμ. Μουντάκης μετά του Δημοτικού Συμβουλίου, οι Πρόξενοι των Μεγάλων Δυνάμεων, ο Αρχιραββίνος με μέλη της εμβραϊκής κοινότητας, ο Μουφτής και οι ιμάμηδες των Τεμενιών, Αξιωματικοί της Κρητικής Χωροφυλακής, Ανώτατοι Δικαστικοί και Διοικητικοί υπάλληλοι».
Ακολούθησε δοξολογία μετά το πέρας της οποίας εσχηματίσθηκε πομπή, ηγουμένου του ιερού κλήρου και των εκκλησιαστικών λαβάρων με κατεύθυνση προς το Φρούριο του Φιρκά.Το πλήθος που παρακολουθούσε την ιερή στιγμή συνταράσσεται.
Η μπάντα ανακρούει τον Ελληνικό Εθνικό Ύμνο, τα πυροβόλα των πλοίων χαιρετίζουν, παραλήρημα ενθουσιασμού καταλαμβάνει τους πάντες. Δάκρυα χαράς και λυγμοί, συγκινήσεως.
Ήδη η γαλανόλευκη κυματίζει επί των επάλξεων του ιστορικού φρουρίου. Δύο ηρωικές φυσιογνωμίες στην κορυφή της εξέδρας, δύο αγωνιστές Κρητικοί, ο Χατζημιχάλης Γιάνναρης και ο Αναγνώστης Μάντακας, βουρκωμένοι και πλάι τους ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο άλλοτε πολεμιστής του Ακρωτηρίου και επαναστάτης του Θερίσου, ζει μια από τις ευτυχέστερες στιγμές της ζωής του, στην γενέτειρά του, τα Χανιά».
Την ίδια ημέρα οι δύο μεγάλοι Κρητικοί επαναστάτες παρασημοφορούνται με τον « Χρυσό Σταρυρό του Σωτήρος » ο Χατζημιχάλης Γιάνναρης και με τον « Αργυρό Σταυρό του Σωτήρος » ο Αναγνώστης Μάντακας.
Ο Κωστής Παλαμάς εμπνευσμένος από τα γεγονότα και τους αγώνες των Κρητών για την ένωσή τους με την Ελλάδα θα γράψει λίγο αργότερα :
«Της αστραπής και της βροντής η Κρήτη
και των κελαϊδισμών και των αγώνων
των αιμάτων και των τροπαίων η Κρήτη
των τυράννων ακοίμητη φοβέρα η Κρήτη, η Κρήτη….».
ΠΗΓΕΣ
Ιστορικό Αρχείο Κρήτης
Εφημερίδα Χανιώτικα Νέα
Εφημερίδα Πατρίς
Wikipedia.org
Ο Ύμνος της Κρητικής Πολιτείας και η “Ολονυκτία της Κρήτης”
Επειδή πολλά ακούγονται
και πιο πολλά γράφονται από άσχετους και αυτοπροβαλόμενους ως ειδήμονες και
ακραιφνείς “Ελληναράδες”,
που μάλλον ζημιά κάνουν
στον τόπο και την ιστορία του, θεωρήσαμε σωστό να γράψομε δυο λόγια για τον περίφημο
Ύμνο της Κρητικής πολιτείας και την προέλευση του.
Και επειδή το αναμάσημα
παρόμοιων θεμάτων δεν ωφελούν παρά μόνο αυτούς που από τις αρχές του 20ου
αιώνα διακαώς επιθυμούν την ανεξαρτησία του νησιού για δικούς τους λόγους, μέσα απο ένα καλά οργανωμένο δίκτυο προπαγάνδας όπως έχομε αναλυτικά γράψει στο παρελθόν, καλό
είναι όταν αναφερόμαστε σε τόσο λεπτά θέματα, προκειμένου να γεμίζομε άθελα μας
το δικό τους κουβά με νερό, να προτιμούμε να γεμίζομε το δικό μας, παραθέτοντας
τα σωστά ιστορικά δεδομένα και αποκαθιστώντας την ιστορική αλήθεια και
πραγματικότητα. Κόντρα στη θολούρα και το συνοθύλευμα των πραγμάτων που
επιδιώκουν
οι λογής επίβουλοι αυτού του τόπου.
Οι άσχετοι της ιστορίας
λοιπόν παπαγαλίσκοι, καλό είναι να προτιμούν τη σιωπή αν δεν κατέχουν την αλήθεια
για να τη δώσουν, ή βαριούνται λόγω φόρτου εργασιών που απαιτεί το παπαγαλίζειν.
Εκτός, αν ζηλεύουν τον τίτλο του εφιάλτη.
Για να προχωρήσομε λοιπόν στο ύμνο της Κρήτης, να ξεκαθαρίσομε ένα πράγμα.
Για να προχωρήσομε λοιπόν στο ύμνο της Κρήτης, να ξεκαθαρίσομε ένα πράγμα.
Το
"απο φλόγες η Κρήτη ζωσμένη" είναι εμβατήριο. Πολλοί νομίζουν ότι
είναι ο Υμνος της Κρητικής Πολιτείας.
H Κρητική Πολιτεία (1898-1913) είχε δικό της Εθνικό Ύμνο
σε στίχους του Ιωάννη Πολέμη και μουσική του Διονυσίου Λαυράγκα, που ακουγόταν σε κάθε επίσημη περίσταση.
Χωρίς
όμως να συγκινεί καθόλου τους Κρήτες που είχαν χύσει το αίμα τους για την πολυπόθητη
Ένωση, οπότε αργότερα ο συγκεκριμένος ύμνος, έμεινε στα…αζήτητα.
Ήταν ο παρακάτω.
Μες το αίμα βουτημένη
με πληγαίς νωπαίς ακόμα
Απ' τής Κρήτης το άγιο χώμα
Επετάχθη η 'Λευθεριά
Κι αγκαλιάζοντας τη Δόξα
τη δαφνοστεφανωμένη
παίρνει δρόμους κι'ανασταίνει
Πολιτείαις καί χωριά.
Χαιρετούν τον ερχομό της
βροντερόφωνα τουφέκια
κι αστραπαίς κι αστροπελέκια
χύνουν λάμψι περισσή.
Καί φωνή παλληκαρίσια
Απ' την Ίδη κατεβαίνει
Χαίρε Κρήτη ανδρειωμένη
χαίρ'ελεύθερο νησί.
το εμβατήριο και οχι εθνικός ύμνος "Από φλόγες η Κρήτη
ζωσμένη"
είναι από το “Ολονυκτία
της Κρήτης”
Το
έγραψε ο Σπυρίδων Καίσαρης (1859-1946) του Νικολάου. Ήταν σπουδαίος
Έλληνας μουσικοσυνθέτης. Το 1888 ανέλαβε αρχιμουσικός του πυροβολικού και το 1892 καθηγητής του
Ωδείου Αθηνών και στη συνέχεια έφορος και καθηγητής πνευστών οργάνων και για
αρκετά χρόνια διευθυντής των στρατιωτικών μπάντων.
Έγραψε
πολλά εμβατήρια μεταξύ των οποίων και το αφιερωμένο στον Βασιλέα Κωνσταντίνο Α΄
«Του αϊτού ο γιος», το εμβατήριο "Σημαία", διάφορα
χορωδιακά και το μελόδραμα «Ολονυχτιά της Κρήτης», στο οποίο
ανήκει και το περίφημο κατά την Επανάσταση της Κρήτης (1896-1897) γενόμενο «Από
φλόγες η Κρήτη ζωσμένη».Αγαπήθηκε από όλους τους Κρήτες και τους Έλληνες μάλιστα,
προκαλώντας συγκίνηση το άκουσμα του. Επί πολλά χρόνια, ακουγόταν καθημερινά από
το πρόγραμμα του κρατικού ραδιοσταθμού της ΕΡΤ.
Σαν αναγνωρίσιμο λοιπόν και αγαπητό σε όλους, επελέγη ως υποτιθέμενος “Εθνικός Ύμνος” το συγκεκριμένο και όχι ο κανονικός, που δεν τον ξέρει ούτε θυμάται κανείς.
Σαν αναγνωρίσιμο λοιπόν και αγαπητό σε όλους, επελέγη ως υποτιθέμενος “Εθνικός Ύμνος” το συγκεκριμένο και όχι ο κανονικός, που δεν τον ξέρει ούτε θυμάται κανείς.
Κοινό
σημείο και των δυο, του εμβατηρίου και του ύμνου, είναι ότι είναι γραμμένα και
μελοποιημένα από Έλληνες διαπρεπείς και δεν έχουν Κρητική καταγωγή και πατρότητα,
δείγμα ότι σε κάθε περίπτωση, πάνω απ όλα υπήρχε η έννοια και ο πόθος της Ένωσης.
Κανένα
κράτος του κόσμου δεν έχει Εθνικό ύμνο και εμβατήρια “ξένων” δημιουργών.
Το
Από φλόγες η Κρήτη ζωσμένη από την «Ολονυχτία
της Κρήτης», είναι το παρακάτω.
Εδώ που στη φτέρη τ’ αηδόνι πλανάται,
να στήσομε ελάτε αδέρφια χορό
και στου ήλιου τα πρώτα διαμάντια
ριχνόμαστε αγνάντια σε Τούρκων σωρό.
Από φλόγες η Κρήτη ζωσμένη
Τα βαριά της τα σίδερα σπα
Και σαν πρώτα χτυπιέται, χτυπά
Και γοργή κατεβαίνει.
Με μεγάλο, θεόρατο δόρυ
Όλη νιάτα πετά και ζωή
Και σε τόση φωτιά και βοή
Τρέμουν δάση και όρη.
Όπου ρίξει θολή τη ματιά της,
Χίλια όπλα στις ράχες λαλούν
Και χιλιάδες πετούν πυροβολούν
Τουρκομάχοι μπροστά της.
Τιμημένο σπαθί ξεγυμνώνει
Μα ο σουλτάνος σπαθί δεν γροικά
Το βαρύ της χέρι χτυπά
Και η ματιά της λαβώνει.
Xτύπα, χτύπα της θάλασσας Σούλι!
Χτύπα κόρη γλυκειά του γιαλού!
Εδώ οι άνδρες παλαίουν,
Αλλού ζουν ως γυναίκες ή δούλοι.
Από εδώ Σεληνιώτες Λακκιώτες
από εκεί στη φωθιά Σφακιανοί
να βουίζει παντού μια φωνή
σταις σπαθιαίς μας ταις πρώτες.
Βυζαντινός Αντίλαλος
Η ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, την 1η Δεκεμβρίου 1913
Ήταν η πρώτη μέρα του Δεκέμβρη του 1913, μια ηλιόλουστη Κυριακή, όπως οι καρδιές των Κρητικών. Δύο γηραιοί επαναστάτες, σύμβολα των κρητικών αγώνων, ο 94χρονος Αναγνώστης Μάντακας και ο 81χρονος Χατζημιχάλης Γιάνναρης, από τους Λάκκους Χανίων και οι δύο, ύψωναν την ελληνική σημαία στον ιστό του φρουρίου του Φιρκά. Η ένωση με την Ελλάδα ήταν πλέον ιστορική πραγματικότητα. Μετά από αιώνες κατοχής και σκλαβιάς, αρχικά από τους Ενετούς (1211- 1669) και στη συνέχεια από τους Τούρκους (1669-1898) αλλά και μια δεκαπενταετία τύποις αυτονομίας (οι μεγάλες δυνάμεις στην πραγματικότητα είχαν την κατοχή και ο σουλτάνος διατηρούσε την επικυριαρχία του), η Κρήτη ελεύθερη πλέον ενωνόταν με το ελληνικό κράτος. Αυτός άλλωστε ήταν ο στόχος όλων των επαναστάσεων του 19ου αιώνα, γι αυτό χύθηκαν ποταμοί αίματος, γι αυτό θυσιάστηκαν χιλιάδες Κρητικοί. Οι Κρήτες επαναστάτες στα λάβαρα τους έγραφαν «Ένωσις ή θάνατος», δεν ζητούσαν μόνο την ελευθερία τους. Αυτός ήταν ο λόγος που ουδέποτε δέχτηκαν το αυτόνομο – υπό τις δυνάμεις και την Τουρκία –πολίτευμα.
Την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 1913 έγινε η επίσημη τελετή της έπαρσης της ελληνικής σημαίας στο φρούριο του Φιρκά, στα Χανιά, παρουσία του βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνου, του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου και της πολιτικής ηγεσίας της Κρήτης. Η Κρήτη ήταν πλέον τμήμα της ελληνικής επικράτειας. Όπως έπρεπε, βασιλιάς και πρωθυπουργός απέδωσαν την τιμή της ύψωσης της σημαίας στους ίδιους τους αγωνιστές της Κρήτης. Ο Αναγνώστης Μάντακας (1819-1918) και ο Χατζημιχάλης Γιάνναρης(1831 ή κατά άλλες πηγές 1827-1916) πήραν τη σημαία, με συγκίνηση ανέβηκαν στον πυργίσκο και την ύψωσαν στον ιστό. Εκεί απ’ όπου την είχαν κατεβάσει βιαίως οι άνδρες των μεγάλων δυνάμεων το 1909, όταν και τότε οι Κρήτες προσπάθησαν να την υψώσουν ώστε να θεωρηθεί γεγονός τετελεσμένο η ένωση.
Στη φωτογραφία που δημοσιεύουμε απαθανατίστηκε ακριβώς η στιγμή κατά την οποία Μάντακας και Χατζημιχάλης Γιάνναρης έχουν υψώσει τη σημαία και κατεβαίνουν από τον πυργίσκο. Στο τελευταίο σκαλοπάτι τους περίμεναν βασιλιάς και πρωθυπουργός να τους συγχαρούν.
Η εικόνα είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Πατρίς» των Αθηνών στις 6 Δεκεμβρίου 1913. Ο Μάντακας κατεβαίνει πρώτος τα σκαλοπάτια, υποβασταζόμενος από τον γενικό διοικητή του νησιού Ρούφο. Ενώ πιο πίσω, με τα λευκά γένια, διακρίνεται ο Χατζημιχάλης Γιάνναρης. Οι δύο μεγάλοι επαναστάτες, που συμμετείχαν σ’ όλους τους αγώνες του κρητικού λαού, ο πρώτος από το 1841, ο δεύτερος από το 1866, είχαν τιμηθεί εκείνη την ημέρα από τον βασιλέα Κωνσταντίνο με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρα. Μάλιστα στο στήθος του Γιάνναρη διακρίνεται ο σταυρός.
Στην ουσία η ένωση είχε επιτευχθεί 14 μήνες νωρίτερα, όταν, ξεκινώντας ο πρώτος βαλκανικός πόλεμος, ο Βενιζέλος είχε δεχτεί ως μέλη στην ελληνική βουλή τους Κρήτες αντιπροσώπους. Όπως δεν είχε κάνει δύο προηγούμενες φορές, τον Νοέμβριο του 1911 και τον Μάιο του 1912, υπό τις απειλές των μεγάλων δυνάμεων και της Τουρκίας, που προειδοποιούσε με πολεμική σύρραξη. Τότε μάλιστα ο Κρητικός πρωθυπουργός βρέθηκε αντιμέτωπος με τους παλιούς συμπολεμιστές του. Την πρώτη φορά ο Βενιζέλος, υπό το βάρος της διεθνούς πίεσης, διακήρυττε ότι όσο θα ήταν πρωθυπουργός δεν θα γινόταν η ένωση! Μάλιστα οι Κρήτες βουλευτές που επιχείρησαν να μεταβούν στην Αθήνα προκειμένου να παρακαθίσουν στη συνεδρίαση της βουλής και να επιβάλλουν de facto την ένωση, συνελήφθησαν στο λιμάνι της Σούδας από το ναυτικό των μεγάλων δυνάμεων και κρατήθηκαν σε πλοίο μέχρι τα Χριστούγεννα. Τη δεύτερη φορά, τον Μάιο του 1912, χτυπήθηκαν από το στρατό, έξω από τη βουλή.
Την 1η Οκτωβρίου του 1912, όμως, ο Βενιζέλος δεν είχε να φοβηθεί καμιά απειλή, αφού ξεκινούσε ο πόλεμος με την Τουρκία. Έτσι κάλεσε ο ίδιος τους πληρεξουσίους του νησιού να γίνουν μέλη της ελληνικής βουλής. Όμως για τη διεθνή κοινότητα το πρόβλημα της ένωσης τυπικά δεν είχε λήξει ακόμη.
Η οριστική αποκατάσταση του εθνικού θέματος για την Κρήτη ήλθε στα τέλη της άνοιξης του επόμενου χρόνου, του 1913, με τη συμφωνία του Λονδίνου, την οποία επικύρωσαν την ίδια χρονιά οι συμφωνίες του Βουκουρεστίου, τον Αύγουστο, και της Αθήνας, τον Νοέμβριο.
Φωτογραφίες που καταγράφουν μια ιστορική στιγμή. Ενός ολόκληρου κόσμου ή μιας ομάδας ανθρώπων. Από σήμερα το Cretalive θα παρουσιάζει καθημερινά αδημοσίευτες ή σπάνιες φωτογραφίες - ντοκουμέντα ιστορικών προσώπων, στιγμών ή εποχών, αλλά και δικών μας ανθρώπων, από την οικογενειακή συλλογή, που εντάσσονται στο χώρο του χρόνου και του τόπου. Για τη δική σας συμβολή, μπορείτε να στέλνετε φωτογραφίες στο mail: polites@cretalive.gr , με την ένδειξη "Για το Cretalive", που θα συνοδεύονται από ένα σημείωμα - επεξήγηση της φωτογραφίας. Με τον τρόπο αυτό θα τιμηθούν οι δικοί μας άνθρωποι, αλλά θα διασωθούν και τα ντοκουμέντα τους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)